دیوان شمس - غزلیات

بیت اول: ای محبوب، زمانی که از من دوری، من همچون کالبدی بی‌جان هستم. بیت دوم: اما آنگاه که مرا به دایره عشقِ خود وارد کردی، از سرِ اشتیاق همواره گردِ وجودِ تو می‌چرخم.

بیت اول: به برکتِ رسیدن به تو، چون باغی سرسبز و خوش‌بو و مانندِ آبِ زلالی در جویبارِ زندگی‌ام. بیت دوم: و چون از هر سو لطف و احسانِ تو را می‌بینم، گردِ این احسان طواف می‌کنم.

بیت اول: برای من کارِ خوشی پیش آمده؛ چه شکارِ پربرکتی است این عاشقی. بیت دوم: همچون نسیمِ نوبهار، در این بوستانِ جانِ تو به هر سو می‌وزم و می‌گردم.

بیت اول: این باغ و بوستانِ دنیوی در برابرِ عشقِ تو ارزشی ندارد و آن را به صد جان نمی‌فروشم. بیت دوم: من در میدانِ عشقِ تو همچون گویی هستم که در دستِ تو می‌غلطم و در این میدان می‌گردم.

بیت اول: کسی دلتنگ و ملول است که موردِ قبولِ درگاهِ حق واقع نشده باشد. بیت دوم: من که از خاندانِ رسول (آل‌رسول) هستم، پس با پادشاهِ عشق هم‌نشین و یکی شده‌ام.

بیت اول: از من می‌پرسی چرا مستم؟ چون بویِ لعلِ لب‌های تو به مشامم رسیده است. بیت دوم: تیشه عشق در دست دارم و همچون معدن‌کاوی، گردِ معدنِ کمالِ تو می‌گردم.

بیت اول: من از جنسِ کیمیایِ جانم، پس جایگاهِ من فراتر از دل و جانِ مادی است. بیت دوم: من برخلافِ تو که همچون آسیابِ نان تنها گردِ نیازهایِ مادی می‌گردی، گردِ حقیقت می‌گردم.

بیت اول: من در این دوران همچون جامِ شراب در حلقه مستان هستم. بیت دوم: از دستِ یکی به دستِ دیگری دست‌به‌دست می‌شوم و در این رقصِ عارفانه و دستانِ عاشقانه، گردِ جانِ خویش می‌گردم.