دیوان شمس - غزلیات

بیا بشنو که چرا من پیوسته گرد اسب تو می‌گردم؛ دلیلش این است که می‌خواهم نعل اسب تو را در هنگام چرا کردن، تیمار کنم و در ملازمت تو باشم.

تو به من امنیتی بخشیدی که مرا از پشیمانی رهانید، بی آنکه لاف بزنی یا بیهوده سخن بگویی. چه عالی است نفس مسیحایی‌ات که جان‌بخش است و چه باشکوه است وجود قدرتمند و تاثیرگذار تو.

وقتی از لب‌هایت رزق معنوی به من بخشیدی که از هر ظلم و ناپاکی مبرا بود، چه کسی می‌تواند عمق بی‌کران این بخشش و خرجِ جان‌فشانی‌های مرا درک کند؟

وقتی عدل و بخشندگی تو را دیدم، چنان در ذات تو محو شدم که هستی خود را فراموش کردم؛ گویی چنان گل کرده‌ام که باغ هستی را به شکوفه و گل آراسته‌ام.

تو مانند داوود پیامبر، جوانمرد و دارای معجزه هستی؛ من به برکت آن سردی و پناه امن تو، از گرمی و سردی‌های روزگار و دوگانگی‌های جهان ایمن هستم.

وقتی تصویر زیبایی تو در آینه وجودم افتاد، از بند اندیشه‌های ذهنی رها شدم؛ اکنون نه درگیر تماشای آن عکس هستم و نه از آن دور مانده‌ام، بلکه به وحدت رسیده‌ام.

خاموش باش و لب فرو بند، چرا که در این وادیِ عشق، شرابی همیشگی جاری است؛ من هم شیرینی و هم تلخی این شراب را نوشیدم و هر دو را برای خود مناسب یافتم.