دیوان شمس - غزلیات

از آن لحظه که اسیر و عاشقِ آن بتِ زیبارو (محبوب) شدم که برایم عزیزتر از جان است، گویی از قالب‌های انسانی (پری و دیو) بیرون آمدم و از نگاهِ همگان پنهان و فراتر از دیدِ عادی شدم.

من همچون برف بودم که در گرمای عشق ذوب شدم تا جسمم در خاک ناپدید شود؛ سپس به دودِ برخاسته از دلم بدل شدم و به سوی آسمان‌ها (عالم بالا) اوج گرفتم.

من دیگر از هیچ جان یا روحی نمی‌ترسم، چرا که خود به جوهره‌ی جان تبدیل شده‌ام. وقتی من خودِ جان شده‌ام، چه دلیلی دارد که جان از جان هراس داشته باشد؟

معشوق به چنان مرتبه‌ای از هستی رفت که در گمانِ هیچ‌کس نمی‌گنجید و اندیشه‌ی من نیز به دنبال او رفت تا اینکه عاقبت، من به سرانجامِ همان گمان و مقصود رسیدم.

در حالتی که خود را فراموش کرده بودم (بی‌خودی)، دلم گواهی داد و این دل از اختیارم خارج شد؛ پس من همانی شدم که آن دلِ عاشق دستور داد.

این همه ناله‌ها و فریادهای من از آنِ خودم نیست، بلکه از جانب اوست. چرا که به مدد شرابِ لب‌های او (الهامات الهی)، بی‌دل و بی‌زبان شدم و دیگر خودی برایم نمانده است.

او از من پرسید: حالا که عاشقی، چرا عشق مرا پنهان می‌کنی؟ من به خاطر همین سخن و نهیِ او از پنهان‌کاری، مشهورترینِ عاشقان شدم.

جان و جهانم به خاطر عشق تو از دست رفت، پس چرا باید نگرانِ ماندن در این دنیا باشم؟ وقتی از قیدِ خود و جهان رها شده‌ام، دیگر در این دنیا چه جایگاهی دارم؟