دیوان شمس - غزلیات

ای تو که در لحظه‌ی سحر، مرا با شرابِ معرفت و عشقِ خود مست کرده‌ای؛ ای معشوق، دیگر ناز و کرشمه را کنار بگذار و صادقانه بگو چه باده‌ای به من نوشانده‌ای که چنین دگرگون شده‌ام؟

اگرچه از کنارم رفتی، اما یاد و اثرِ تو از ذهن و سرم بیرون نرفت؛ اکنون بر سرِ راهِ من بیا و ببین که چگونه در طلبِ تو بر سرِ راه، بی‌قرار و افتاده‌ام.

آن چشم‌های ظاهربین که مرا بود، مانعِ دیدنِ زیباییِ تو شده بود و چون پرده‌ای بر روی حقیقت قرار داشت؛ بنابراین من آن دو چشمِ مادی را بستم و چشمِ دیگری (چشمِ دل) را برای دیدنِ تو گشودم.

دلم چون جز به امیدِ وفایِ دوست، به هیچ چیزِ دیگری گشوده نمی‌شود؛ پس من نامه‌ی عهد و پیمانِ دوستیِ او را بر سرِ دل نهاده‌ام تا همواره در یادم بماند.

تولدِ نخستینِ من (تولد جسمانی) سپری شد و اکنون تولدِ من در عشقِ تو است؛ من اکنون از آن خودِ قبلی‌ام فراتر رفته‌ام، چرا که دوباره متولد شده‌ام.

از آن زمان که عشق، مرا از سرزمینِ کفر (دنیای مادی و بی خبری) اسیر کرد و با خود برد، مانندِ روانِ عاشقانِ راستین، وجودم صاف، لطیف و بی‌آلایش شده است.

من به مقامِ پادشاهیِ عشق رسیده‌ام و زلفِ زیبایِ او را در دست دارم؛ خانه‌ی پادشاه را تصرف کرده‌ام، اگرچه از نظرِ ظاهری، پیاده و بی‌سرمایه به نظر می‌رسم.

ای شمسِ دینِ تبریزی، دوباره بازگرد و مرا ببین؛ من در برابرِ عشقِ تو مات و مبهوت شده‌ام، اما با این شکست، به ثروتی بسیار بیش از آنچه بودم، دست یافته‌ام.