دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق شیرین‌سخن، تا چه زمانی باید مانندِ تنی که بی‌دل و جان مانده است، به زاری بنالم؟ تا کی باید به خاطرِ ریزشِ برگ‌های امید در خزانِ غم، وجودم زرد و پژمرده شود؟

از شدتِ غم و اندوه، درونِ جانم در حال سوختن است؛ تا چه زمانی باید این فروغِ آتشینِ عشق را که درونم شعله‌ور است، از دیگران پنهان نگه دارم؟

ای دوست، تا کی می‌خواهی با من دشمنی کنی و با رفتارت جان و تنم را بشکنی؟ منِ شکسته‌دل تا چه زمانی باید به خاطرِ رنجی که به تنم وارد می‌شود، نوحه و زاری کنم؟

من به دینِ عشق ایمان دارم، پس ای بتِ زیبای من، همچنان فریادِ عشق سر می‌دهم؛ تا چه زمانی باید همچون اسیران، از غمِ هجران، تقاضای امان و رهایی کنم؟

ای معشوق که همچون ماه درخشان هستی، وقتی خیالِ تو در سحرگاه به سوی من می‌آید، اشک‌هایم همچون خون جاری می‌شود؛ به‌ویژه وقتی این خیال از موجِ خونِ چشمِ من عبور می‌کند.

غمِ من آن‌چنان سنگین است که آب را به سنگ تبدیل می‌کند؛ من نه سنگ هستم و نه آهن، اما وقتی از شرحِ این درد سخن می‌گویم، آتش از تنم زبانه می‌کشد.

ای شمسِ تبریزی که خورشیدِ دین هستی، من می‌خواهم با تو قرین و همراه شوم؛ اگر گردشِ روزگار و فلک اجازه دهد، می‌خواهم همچون ستارگان در آسمان، با تو یکی شوم و به وصالِ کامل برسم.