دیوان شمس - غزلیات

هر شب و سحرگاه، تو را در دعاهایم جست‌وجو می‌کردم و با شیوه‌ها و ترفندهای گوناگون، تو را از درگاه خداوند می‌طلبیدم.

خواستم که با سجده و پرستشِ من، تو یار و همدمِ وجودِ من شوی؛ اما وقتی تو را طلب کردم، آن‌قدر در یادِ تو غرق شدم که گویی این «من» و وجودِ شخصی‌ام از میان رفت و جای خود را به تو داد.

من که در پیِ درخششِ وجودِ تو بودم، همچون سایه‌ای که به دنبالِ آفتاب است حرکت می‌کردم؛ اما همین‌که خواستارِ آن نورِ مطلق شدم، مانندِ سایه‌ای که با طلوعِ خورشید در آن محو می‌شود، هستیِ من نیز از میان رفت.

من همچون آهنِ تیره‌ای بودم که عشقِ تو مرا به صیقل‌خوردن و درخششِ آینه‌وار واداشت؛ اکنون که جویایِ آن پاکی و صفایِ درونی هستم، رنجِ گداختن در آتشِ عشق را با جان و دل می‌پذیرم.

وقتی برای رسیدن به تو حرکت کردم، ردپایی از خود باقی نگذاشتم و هیچ جایی برای خویش نیافتم؛ چرا که با خواستنِ جایگاهِ تو، جایگاهِ خود را از دست دادم و هستیِ محدودم به نیستی گرایید.