دیوان شمس - غزلیات

وقتی خداوند (یا محبوب) خود کارهای مرا سامان می‌دهد، دیگر چه نیازی است که من به کارهای دنیوی و بیهوده بپردازم؟ از وقتی که طعم شیرینِ وصالِ او را چشیده‌ام، دیگر چه جای آن است که به شیرینی‌های ناپایدارِ دنیوی (شکر) دل ببندم و به یاد آن‌ها باشم؟

وقتی در گلستانِ حضورِ یار هستم، چرا باید به سمتِ خارهای بیابانِ دنیا بروم؟ و وقتی که در پیِ روشناییِ صبحِ حقیقت هستم، چرا باید مثلِ مرغِ شب (جغد یا خفاش)، نورِ هدایت را رها کنم و به دنبالِ تاریکیِ جهل و شبِ غفلت بروم؟

اگرچه از شرابِ عشقِ الهی سرمستم، اما خِرَد از سرم نرفته است (این مستی عینِ هشیاری است). حال که این مجلسِ انس، بهشتِ واقعی است، چرا باید با رفتارِ ناشایست و آشفتگی، این فضای بهشتی را خراب کنم؟

از آنجا که کمرِ همت را برای خدمت و بندگیِ چنین معشوقِ زیبایی (که به ماه می‌ماند) بسته‌ام، چرا باید به خاطرِ ستاره‌های بی‌نورِ آسمانِ دنیا، ماهِ درخشانِ حقیقت را رها کنم؟

وقتی جان و اندیشه‌ام در بالاترین مرتبه‌ی معنوی (آسمان هفتم) قرار دارد، چرا باید از دلبستگی‌های پستِ زمینی سخن بگویم؟ من که به خاطرِ غیرتِ الهی، حتی از فرشتگان هم برترم، چرا باید از انسان‌های خاکی و مادی یاد کنم؟