دیوان شمس - غزلیات

من برای تسلیم شدن در برابرِ تو آمده‌ام تا به عشقِ تو برسم. اگر تو مرا نپذیری و برانی، من ناامید نمی‌شوم؛ بلکه با همان ناملایمات، شیرینیِ وصال را می‌یابم.

مانندِ عقل و جان که دیده نمی‌شوند اما حضور دارند، من هم مخفیانه آمده‌ام تا چراغِ بینش و شناختِ خود را به پیشگاهِ جان و دیدگانِ تو ببرم.

آمده‌ام تا راهزنِ گنجِ الهی باشم و به عمقِ وجودِ پادشاهِ جان نفوذ کنم. هدفِ من مادیات نیست؛ من آمده‌ام تا خبری از عالمِ بالا با خود ببرم.

اگر تو دلِ مرا بشکنی، من جانم را فدایِ تو می‌کنم که دل‌شکن هستی. اگر کلاهِ افتخار و اعتبار را از سرم برداری، من با کمرِ بسته و کمرنگ کردنِ هستیِ خود، دوباره آماده‌ی خدمت می‌شوم.

تو در چشمان و قلبِ من جای گرفته‌ای؛ پس دیگر چشمِ من به کجا نگاه کند و پایِ من به کجا سفر کند؟ تمامِ جهانِ من تویی.

کسی که تیرِ نگاه یا عشقش کوه‌ها را متلاشی می‌کند، وقتی به سوی من نشانه می‌رود، اگر بخواهم از سپری برای محافظت استفاده کنم، بیهوده است؛ چرا که تیرِ او نفوذناپذیر است.

به خورشید گفتم اگر گرمای خود را بگیری، گرمای تو مثل تب، وجودم را در بر می‌گیرد؛ خورشید گفت: بله، اگر چنین کنم (اگر گرمایم را بگیرم)، تو می‌سوزی و از بین می‌روی.

کسی که از درخششِ رویِ تو، نورِ پاکی به دل می‌تاباند و کسی که از جویبارِ زیباییِ تو، سیراب می‌شود؛ من هم آن آبِ حیات را به جگرِ تشنه‌ام می‌برم.

به خاطرِ فکر و خیالِ تو، خودم نیز مانندِ خیال، بی‌جسم و لطیف شده‌ام. از بس به نامِ تو حسادت می‌کنم، دیگر نامِ ماه را هم بر زبان نمی‌آورم و زیباییِ تو را برتر می‌دانم.

این غزل پاسخی است به تعارفِ باده‌ی عشق که معشوق به من کرد. او گفت این باده را بنوش؛ اگر تو نمی‌نوشی، آن را به شخصِ دیگری خواهم داد.