دیوان شمس - غزلیات

من کوه یا سنگ نیستم که در برابر گرمای وجود تو ذوب نشوم. وقتی آن وحدت و کمالِ خیره‌کننده‌ی تو را دیدم، چگونه ممکن است که از خود بی‌خود نشوم و حالم دگرگون نگردد؟

اگر سنگ‌ها و کوه‌ها در برابرِ قدرتِ هستی، تغییر مکان می‌دهند و به شکل‌های جدید در می‌آیند؛ پس من که انسان هستم، اگر در برابر تو تغییر نکنم و تسلیم نشوم، از آن‌ها پست‌تر و بی‌احساس‌تر خواهم بود.

آهنِ سخت و فولادِ محکم و سنگ‌های خارا در دستانِ قدرتِ تو همچون موم، نرم و انعطاف‌پذیر می‌شوند؛ پس من که تمامِ هستی و وجودم در اختیارِ توست، چرا نباید به همین سادگی در برابر تو ذوب و تسلیم شوم؟