دیوان شمس - غزلیات

با شتاب و سرعت به سوی قافله عاشقان حرکت می‌کنم؛ و برای آنکه به معشوق برسم، از هستیِ محدودِ خویش می‌گذرم و نیست می‌شوم.

شادمان و بی‌قرار شده‌ام و مانند پاره‌ای آتش در تکاپو هستم؛ می‌خواهم خانه تعلقات و وابستگی‌های دنیوی را بسوزانم تا به بیابانِ بیکرانِ حضورِ حق برسم.

مانند خاک فروتن و افتاده می‌شوم تا از فیضِ تو سرسبز و بارور گردم؛ و همچون آب در مسیرِ تواضع جاری می‌شوم تا به گلستانِ وصلِ تو برسم.

از آن زمان که از جایگاهِ بلندِ آسمانی جدا شدم، مانند ذره‌ای غبار در هوا می‌لرزم و سرگردانم؛ اما وقتی به مقصدِ نهایی برسم، به آرامش می‌رسم و دیگر لرزشی نخواهم داشت.

چرخِ گردون جایگاهِ ظاهری و مقام است و خاک جایگاهِ نابودی؛ اما من از هر دوی این خطرات (غرورِ مقام و خواریِ دنیا) رها می‌شوم، آنگاه که به درگاهِ سلطانِ حقیقی برسم.

این عالمِ خاکی و هوایِ نفسانی، سرچشمه‌ی کفر و نیستی است؛ اما من به عمقِ این کفر نفوذ کرده‌ام تا در بطنِ آن، به ایمانِ حقیقی دست یابم.

آن پادشاهِ کامل و موزونِ جهان، عاشقی را می‌طلبد که با او هماهنگ باشد؛ من نیز چهره‌ام را همچون سکه‌ای زر ارزشمند کرده‌ام تا در میزانِ سنجشِ الهی پذیرفته شوم.

رحمتِ الهی همچون آب است که تنها به سمتِ پستی و فروتنی جاری می‌شود؛ من نیز وجودم را خاکی و مشمولِ رحمت می‌کنم تا به خدایِ رحمان برسم.

هیچ طبیبی بدونِ وجودِ بیماری، دارو تجویز نمی‌کند؛ پس من سراپا درد و طلب می‌شوم تا به درمانِ حقیقی (وصال) برسم.