دیوان شمس - غزلیات

با هر نفسی که می‌کشم، چون آماده‌ام از پنجره (کالبد مادی) به سوی حقیقت پرواز کنم، احساس تازگی و طراوت بیشتری دارم؛ چرا که تو بهارِ زندگیِ من و پادشاهِ جانِ منی و من همچون شاخه‌ای سرسبز در باغِ حضور تو هستم.

از آنجا که تو امیر و سرورِ منی، مرا در آغوشِ لطفِ خویش بگیر. آرزو دارم تمامِ وجودم در راهِ تو خاک شود و کمرِ همتِ من تنها برای خدمت به تو بسته باشد.

از آنجا که تو دستِ محبت و شفقت بر سرِ من کشیده‌ای و مرا مورد عنایت قرار داده‌ای، جای تعجب نیست که از شدتِ عزت و بزرگی، سربلندیِ من از چرخِ گردون (آسمان‌ها) نیز فراتر رود.