دیوان شمس - غزلیات

چون جمال و یکرنگیِ تو را دیدم، دیگر در دامِ پراکندگیِ دنیا گرفتار نمی‌شوم و چون راهِ مستقیمِ تو را یافتم، از همراهی با دیگران که گمراه هستند، خودداری می‌کنم.

ای کسی که فرمانروایِ گلستانِ جان‌ها هستی و تواناییِ سیراب کردنِ صدها نفر همچون مرا داری، وقتی چشم و دلم از تماشایِ جمالِ تو سیراب شد، دیگر به نعماتِ ناچیزِ دنیوی دل نمی‌بندم و غلامِ این سفره‌هایِ فریبنده نمی‌شوم.

حالا که معشوق و مقصدِ حقیقی به سراغِ من آمده است، دیگر نیازی نیست من به دنبالِ کعبه بروم و چون محبوبِ من به زمین آمده، دیگر به دنبالِ پیغام‌آورانِ آسمانی نمی‌گردم.

من سراپا لبریز از وجودِ تو هستم و در این مستی و شادیِ حضورِ تو غرق شده‌ام؛ با وجودِ اینکه در بندِ عشقِ تو هستم، اما این اسارت عینِ آزادی است و به همین دلیل دیگر هرگز بنده و فرمان‌بردارِ نفسِ اماره و شیطان نخواهم شد.

تو پادشاهِ زمین و زمان هستی و مانندِ خرد، هم در آشکار و هم در نهان حضور داری؛ پس ای جان و جهانِ من، چرا در برابرِ شکوهِ تو، تمامِ وجود و هستی‌ام را فدایت نکنم و با تو یکی نشوم؟