دیوان شمس - غزلیات

دوباره به سوی رازهای باطنی و به جانب آن محبوبِ یگانه بازمی‌گردم؛ صدای نغمه‌سراییِ بلبل را در گلزارِ معرفت می‌شنوم و به سوی او روانه می‌شوم.

تا کی می‌خواهی اسیرِ شرم و حیایِ مانع‌تراش باشی؟ این بندهای بازدارنده را بسوزان و به سوی عشق بیا تا من نیز هم‌نوا با دل، به سوی معشوق حرکت کنم.

دیگر صبری برایم نمانده که بخواهم چشم‌انتظارِ وعده‌های نسیه (آینده) بمانم و عقل و تدبیری برایم نمانده که بخواهم طبق هنجارها و قاعده‌های عرفی رفتار کنم.

ای زهره (ای نماد موسیقی و شور)، سازت را بنواز؛ هنگامی که صدای آن طنین‌انداز شد، من گوش به این نغمه می‌سپارم و چشم‌دوخته به دیدارِ یار می‌مانم.

دلم در دامِ عشق گرفتار شده و سرگردان کوی و برزن است؛ می‌خواهم این دلِ عاشق را به محضرِ معشوق (شاهد) عرضه کنم و به سوی خریداری که لایقِ این عشق است روان شوم.

به من گفتند در چه فنی مهارت داری و چرا کار نمی‌کنی؟ راهِ دکان و کسبِ مادی را به من نشان دهید تا من نیز مانند دیگران به کار و پیشه مشغول شوم.

وقتی از خود بی‌خبر شدم، دلم به دنبالِ آن حالتی که در آن خود را گم کرده بودم، رفت؛ اکنون دلی برایم نمانده که بخواهم ردپای آن را بگیرم و جستجو کنم.

برای اینکه چشم‌زخم و حسادتِ رقیبان به ما نرسد، دست در دستِ یار می‌گذارم و به کنجِ خلوت (غار) می‌روم تا در امان باشیم.

آموزه‌ی بزرگانِ این راه، بی‌خودی و سکوت است؛ چون من هنوز در این مسیر خام هستم، باید پیوسته این درس را تکرار کنم تا به پختگی برسم.