دیوان شمس - غزلیات

من با غم و رنجِ عشقِ تو هم‌نفس و هم‌دل شدم و از لحظه‌ای که به وصال تو راه یافتم، از تمامیِ مردم و دلبستگی‌های دنیا بیزار گشتم.

چرخِ فلک به من گفت که از سرعتِ چرخش و شیداییِ تو ناتوان و درمانده‌ام؛ من پاسخ دادم که این نقطه‌ی مرکزی (عشق تو) بود که مرا به یک پرگارِ چرخان تبدیل کرد.

شب و روز از درونِ قلبم صدایی هیاهوامانند می‌شنوم؛ به‌واسطه‌ی تابشِ نورِ همین قلبِ تابناک است که من نیز چون آسمانِ گردان به حرکت درآمده‌ام.

آن زمان که مانند صدایی در چنگالِ اندوهِ تو اسیر شدم، از شدتِ اشتیاق برای نواخته شدن توسطِ دستانِ تو، از یک تارِ موسیقی هم ضعیف‌تر و ناچیزتر شدم.

غم و اندوه می‌کوشد تا از سیلی و ضربه‌ی من فرار کند، زیرا من در بیشه‌ی جانم به قدرت و شجاعتِ حیدر کرار (امام علی علیه‌السلام) دست یافته‌ام.

از لحظه‌ای که پیاله‌ی شرابِ معرفتِ او را دیدم، خود را پیشوایِ رندان و بی‌قیدان دانستم و از وقتی که کلاهِ شأن و مقامِ او را مشاهده کردم، از هرچه مقام و خودبینی بود دست شستم.

وقتی قلبِ قلندروارِ من، به من ندایِ مستی داد، دلقِ کهنه بر تن، رقص‌کنان به سویِ میخانه‌یِ عشق و نیستی رهسپار شدم.

عقل (خواجه فرج) به من گفت که صبر کردن تو را از تنگنا و سختی نجات می‌دهد؛ من گفتم هیچ نگو، زیرا من اکنون در بندِ همین «فرج» و گشایشِ الهی گرفتار شده‌ام.

فلک بسیار چرخید تا من این‌گونه به رقص و سماع درآمدم و معشوق بسیار نالید و ابرازِ دلتنگی کرد تا من به این غارِ تنهایی و خلوتِ انس راه یافتم.

نیمه‌شبی همراه با آن ماهِ زیبا‌روی، قدم به راه نهادم و به هوایِ جمالِ او بود که به گلستانِ معرفت و روشناییِ جان وارد شدم.

گاهی مانند سوسن که ساکت است اما زبان به ستایش می‌گشاید، شاعر و مدح‌گویِ او شدم و گاهی چون بلبل در سحرگاه، درگیرِ تکرارِ ناله‌های عاشقانه گشتم.

من موجودی ساخته‌شده از اندیشه‌ها و مشغول به صدها کارِ دنیوی بودم، اما وقتی دلم کارِ بزرگِ تو را دید، از تمامیِ کارهایِ بیهوده‌ی خود دست کشیدم.