دیوان شمس - غزلیات

تا چه زمانی جانم را در حبس و قفس این دنیای خاکی اسیر نگه دارم؟ اکنون زمان آن فرا رسیده است که این روحِ پاک و الهی را آزاد کنم تا در میدان وسیعِ حضورِ الهی به فعالیت و تکاپو بپردازد.

با نیروی پاک‌سازی و تزکیه نفس، از آلودگی‌های دنیوی رها شدم. از این پس، ذکر و وردِ خود را تنها با یادِ خداوند (سبحان) هماهنگ و همراه خواهم کرد.

خداوندِ پادشاه، قدرت و توانمندی (نیزه) به دستم داده است تا کارهای بزرگ انجام دهم؛ تا چه زمانی باید به خاطرِ افراد بی‌ارزش و امور حقیر (خس)، خود را خوار کنم و وقتم را به بطالت بگذارنم؟

آن پادشاهی که ازلی و ابدی است، ملکی بی‌نقص به من بخشیده است. اگر بخواهم به امورِ پیش‌پاافتاده و دنیوی (دربانی) مشغول شوم، این کار حتی از کفر هم بدتر است.

وقتی بنای وجودِ خود (منیت و خودخواهی) را درهم شکستم، آن گریه‌ها تبدیل به خنده و شادی شد. اکنون که در این بنای تازه (وجودِ الهی) نگریستم، قصد کرده‌ام که نگهبان و پاسدارِ حقیقت باشم.

ای دل، تو در تاریکی شبِ غربت، دانایی و آگاهی را به من هدیه دادی. اکنون در خلوتی که دارم، دقیقاً همان کاری را خواهم کرد که تو به من آموختی.

کاشت بذر در چاهِ عمیق و تاریک، کار آدم نادان است. اما من در این جایگاه، با تکیه بر عقلِ الهی و کلی، در زمینی که خشک و بی‌حاصل به نظر می‌رسد، کشت‌ و کارِ معنوی خواهم کرد.

مشکلات و سختی‌ها از سر راهم کنار رفت و هر سدی که بود درهم شکست. چون به جای پاهایم که در بند بود، بال‌های معنوی رویید، اکنون به راحتی در مسیرِ ابدیت حرکت می‌کنم.

در محضرِ خدای یگانه و بی‌همتا، چطور ممکن است دل به کثرت و شمارش (دنیای مادی) مایل شود؟ وقتی بر سرِ سفره‌ی بخششِ پادشاهِ ابدی هستم، چرا باید غیر از او را بخوانم و به دنبال دیگری باشم؟

تا کی سخن بگویم و خاموش شوم یا مدام غصه گذشته و آینده را بخورم؟ در حضورِ شاهِ جان، تا کی باید مانند یک شاگرد یا کاتب، تنها به خواندنِ سطورِ دیگران (علمِ تقلیدی) مشغول باشم؟