دیوان شمس - غزلیات

بازگشته‌ام، آری بازگشته‌ام؛ از پیشگاه آن یارِ قدسی بازگشته‌ام. ای مخاطب، به من با نظرِ جان بنگر و مرا ببین؛ چرا که من برای تو، دردمند و سوخته‌دل بازگشته‌ام.

با دلی شاد و روحی رها از همه‌چیز به این سو آمده‌ام. گویی هزاران سال گذشته است تا من پس از مدتی طولانی از فراق، دوباره به سخن گفتن و راز گشودن درآمده‌ام.

به همان جایگاه اصلی و رفیع خود باز می‌گردم؛ چرا که اصلِ من از عالم بالاست و باید به آنجا عروج کنم. پس مرا از این بندها آزاد کنید، زیرا به امید پناه گرفتن و رهایی، به این جهانِ پُر بلا آمده‌ام.

من که پرنده‌ای از عالم ملکوت و عالم الهی بودم، گرفتارِ عالم ماده و جسم شدم. دامی را که برایم گسترده بودند ندیدم و ناگهان در آن گرفتار شدم.

من حقیقتِ نورِ پاکِ الهی هستم، ای پسر! من آن مشت خاکِ ناچیز و فانی نیستم. وجودِ اصلی من این بدنِ ظاهری نیست، من آن گوهرِ گران‌بهایِ درونِ این صدفِ جسم هستم.

ما را با دیدگان ظاهری و مادی ننگر؛ بلکه با چشمِ باطن و بصیرتِ عرفانی به ما بنگر. به آن عالمِ روحانی قدم بگذار تا حقیقتِ ما را ببینی، آنجا که من سبک‌بال و رها از بندهایِ سنگینِ تن هستم.

من فراتر از چهار عنصر (آب، باد، خاک، آتش) و هفت فلک (آسمان‌ها) هستم. من گوهری گران‌بها از معدنِ اصلیِ حق بودم که برای ظهور و دیدارِ معشوق، به این جهانِ مادی درآمدم.

معشوق من به بازارِ این دنیا قدم گذاشته است، چالاک و آگاه. اگر او نبود، من در این بازارِ پرهیاهویِ دنیا چه کاری داشتم؟ من تنها برای طلبِ او به اینجا آمده‌ام.

ای شمس تبریزی! تا کی می‌خواهی از دور نظاره‌گرِ کلِ عالم باشی؟ من در بیابانِ فنا و نیستیِ خود، جان و دلم زخمی و رنجور شده است.