دیوان شمس - غزلیات

فصل بهار از راه رسیده است، ای دوستان! بیایید در فضای معنوی «سروستان» که نماد آزادگی و قامت بلندِ حق‌طلبی است، اقامت گزینیم تا با این نوسازیِ عالم، بختِ خفته‌مان را نیز بیدار کنیم و به اوجِ کمال برسانیم.

ما همچون غریبان در این گلزار، بی‌آنکه پای جسمانی داشته باشیم، با مهارتی روحانی گام برمی‌داریم؛ در حالی که همزمان هم در بندِ خاکیم و هم گام در راهِ حقیقت داریم، عزمِ سفر به سرزمینِ غریبِ جان (عالم معنا) می‌کنیم.

جانی که توانست از زندانِ تن و خاک رها شود، نامش «روان» شد؛ چرا که دیگر در قیدِ ماده نیست. ما نیز مشتاقیم که جانِ دربندِ خود را از زانو (کنایه از سکون و اسارت) رها کنیم و همنشینِ آن جانِ آزاد شویم.

ای برگ! تو به نیرویی دست یافتی که توانستی شاخه را بشکافی و بیرون بیایی؛ حالا به ما بگو چگونه از این زندانِ تنگِ ماده آزاد شدی تا ما نیز بتوانیم از حبسِ خویشتنِ خود رها شویم.

ای سرو! تو که از خاک سر برآوردی و قد کشیدی تا به آسمان‌ها برسی، بگو چه راه و رسمی را آموختی و در چه مسیری حرکت کردی که ما نیز بتوانیم چنین سیر و سلوکی را تجربه کنیم.

ای غنچه! تو که شکوفا شدی و از پیله‌ی خود بیرون آمدی، با ما سخن بگو که این چگونه رخ داد، تا ما نیز بتوانیم از «خود» و منیتِ خویش برخیزیم.

این زیباییِ گل و این بوی خوش از کجا می‌آید؟ و این درِ ورود به عالمِ معنا کجاست که ما بتوانیم در پیشگاهش به خدمتگزاری بپردازیم؟

ای بلبل! زمانِ نغمه‌سرایی و فریادِ تو فرا رسیده و من بنده و مشتاقِ صدای تو هستم. ما و گل هر دو از نغمه تو شادمانیم؛ چگونه می‌توانیم سپاسگزارِ این موهبت و زیباییِ تو باشیم؟

ای کسانی که همچون خضرِ نبی، سبزپوش و هدایت‌گر هستید و حقایقِ غیبی را بیان می‌کنید، سخن بگویید تا گوش‌هایمان را با مروارید و مرجان‌های حکمتِ شما پر کنیم.

از گلشنِ هستی، حکمت‌هایی را بشنو که بدون حرف و آواز بیان می‌شوند. اگر بتوانیم معنای این نغمه‌های پنهانیِ بلبل را بفهمیم، درمی‌یابیم که او چه ساز و نوایی ساخته است.

آوای پرنده تا آسمان و ماه بالا رفته و طوطی (نمادِ روحِ سخنگو) از شهدِ حق بهره‌مند شده است. جانِ ما نیز از شنیدنِ این نغمه‌های تازه و الهی، مست و بی‌خود شده است.