دیوان شمس - غزلیات

خیال خوش‌گواری به ذهنم خطور کرد که می‌گفت من از گلستانِ یار به سوی تو آمده‌ام؛ به چشمان مست و لبریز از عشق من بنگر که از میخانه‌یِ حقیقت (کوی خمار) به سوی تو بازگشته‌ام.

من خود، اصل و سرمایه‌یِ این مستیِ عارفانه هستم و هم‌اویم که به هستی و وجود، جان می‌بخشم؛ من در این جهانِ در حال گردش، هم جایگاهِ بلند دارم و هم مقامِ پست، چرا که همچون چرخِ فلک در حالِ دگرگونی و حرکت هستم.

من همانم که از آغازِ آفرینش وجود داشتم و با روحِ قدسی همراه بودم؛ اکنون بار دیگر برگشتم و به همان نقطه‌یِ آغازین و مرکزِ دایره‌یِ هستی بازگشتم.

به آن حقیقتِ بازگشته گفتم: خوش آمدی، حالا که با داد و عدالت آمدی، مرا نیز دریاب و حق‌ام را بده؛ او گفت: من با دیدنِ نیازِ تو و برایِ بخشیدن و یاری‌رساندن به همین منظور آمده‌ام.

من هم ماه و مهتابِ تو هستم و هم گلستان و آبِ گوارای تو؛ بارها و بارها از شدتِ اشتیاق برای دیدارِ تو، بدونِ معطلی و آمادگی به سویت شتافتم.

ای پسر، تو خوش‌نام و فرخنده‌ای، اگرچه در مسیرِ عشق هنوز خام و بی‌تجربه هستی؛ از این تلخی‌هایِ راه گلایه مکن، چرا که من با باطنی سرشار از لطف و رحمت به سوی تو آمدم.

با رویِ خندان در این وادی قدم بگذار و تلخیِ راه را به جان بخر؛ آفرین بر این تلخیِ گوارا که نتیجه‌اش شیرینی است؛ من اگرچه در ابتدا همچون خار به نظر می‌رسم، اما سرانجام گل‌هایِ معرفت را به تو هدیه خواهم داد.

همان‌طور که گل سر از غنچه بیرون می‌آورد، صبوری نیز کلیدِ گشایشِ مشکلات است؛ هر شاخه‌ای از درختِ وجود به زبانِ حال می‌گوید: نگران نباش، چرا که من از پسِ صبر و تحمل به این جایگاهِ رفیع رسیدم.