دیوان شمس - غزلیات

ای عاشقان، من توان آن را دارم که خاک تیره و بی‌ارزشِ وجود را به گوهرِ تابناک معرفت تبدیل کنم و دستانِ مطربانِ راه حق را چنان پر و لبریز از برکاتِ معنوی سازم.

ای تشنگانِ حقیقت، امروز من برای شما سقایی می‌کنم و این جهانِ خاکیِ خشک و بی‌آب‌وعلف را به بهشتی سرسبز و چشمه‌ای جوشان بدل می‌سازم.

ای بی‌کسان، مژده که وقتِ گشایش و نجات فرارسید؛ هر جانِ خسته و غمگینی را که نزد من آید، به مقامِ عزت و سلطنت می‌رسانم.

ای کیمیایِ بزرگ، به من بنگر؛ چرا که من قدرتِ دگرگونی دارم؛ صد دیرِ پر از کفر را به مسجدِ یکتاپرستی تبدیل می‌کنم و صد دارِ مرگ را به منبرِ هدایت مبدل می‌سازم.

ای کافران، من قفل‌های بسته وجود شما را می‌گشایم؛ زیرا من به اذنِ حق بر جان‌ها حاکمم و می‌توانم هر کافری را به مؤمن تبدیل کنم.

ای انسان، تو همچون موم در دستانِ قدرتِ من نرم هستی؛ هرطور اراده کنم تو را تغییر می‌دهم؛ خنجرِ خشونتت را به ساغرِ عشق و ساغرِ نشاطت را به خنجرِ مجاهدت بدل می‌کنم.

تو روزگاری قطره‌ای نطفه بودی که خون شدی و سپس به چنین کالبدِ موزون و زیبایی درآمدی؛ حال ای آدمی، به سوی من بیا تا تو را به کمالی نیکوتر بیارایم.

من غصه را به شادی و گمراهی را به هدایت تبدیل می‌کنم؛ من گرگِ درنده را به یوسفِ صدیق و زهرِ کشنده را به شکرِ شیرین بدل می‌سازم.

ای سرآمدان و بزرگان، من دهانِ جانم را از آن عالمِ غیب گشوده‌ام تا لب‌های خشکیده جان‌های تشنه را با ساغرِ معرفت سیراب کنم.

ای گلستانِ جان، از گلستانِ من بهره‌مند شو؛ آن زمان که من رایحه خوش‌بویِ ریحان‌های تو را با گلِ نیلوفر پیوند می‌دهم تا فضایی معطر پدید آورم.

ای آسمان، تو از تماشایِ قدرتِ من حیران‌تر از گلِ نرگس خواهی شد، آنگاه که خاکِ تیره را به عطرِ عنبر و خارهای بیابان را به گل‌های خوش‌بویِ عبهر تبدیل می‌کنم.

ای عقلِ کل، تو هرچه می‌گویی عینِ حقیقت است؛ تویی که حاکم و بخشنده وجودی، در برابرِ عظمتِ تو، من زبان به سخن کمتر می‌گشایم.