دیوان شمس - غزلیات

ای طبیب و درمانگرِ جانِ عاشقان، دستِ عنایتِ خود را بر سینه من بگذار تا به واسطه این لطف، بخت و مقام و هستی خود را به اوجِ آسمان‌ها برسانم.

دست و گردن مرا با زنجیرِ عشقِ خود ببند؛ دیگر برای آرام کردنم افسون و طلسم به کار مبر، چرا که با این افسون‌ها، من هر روز شیداتر و دیوانه‌تر می‌شوم.

می‌خواهم برای اثباتِ صدقِ عشقم، طلا و ثروتِ بسیار نثار کنم، هرچند که چهره زرد و رنگ‌پریده‌ام خود گواهی صادق بر این عشق است.

ای معشوقی که همچون قاضی، حکمِ عشق صادر می‌کنی، اگر گواهانِ دیگر مرا نمی‌پذیری، لااقل به نامه اعمال و شرحِ احوالِ من نگاهی بینداز.

خدایا، بدون لطف و توجهِ تو دلم چه بی‌قرار و لرزان است؛ از شدتِ اشتیاقِ رسیدن به خاکِ پای تو، وجودم در هیجان و شور و غوغا است.

ای جانِ جانان، پیشِ من بنشین و مرا در برابر خود بنشان. اگر کشتیِ وجودم را غرق می‌کنی، دلم را از عشق پر کن و اگر می‌خواهی ریشه‌ام را قطع کنی، لنگرم را از هستی جدا کن.

گاهی در حالِ چرخیدن به دورِ آتشِ عشقم و گاهی در میانِ شعله‌های آن گرفتار شده‌ام؛ من همچون آهنی در دستانِ آهنگرِ عشق، گداخته و سرخ‌فام شده‌ام.

این عشق همچون پیام‌بری مدام در حالِ آمد و شد است؛ هر روز جامی تازه از معرفت به من می‌بخشد که باعثِ آرامشِ جانم می‌شود و پیام‌های تازه‌ای برایم می‌آورد.

از وقتی در پناهِ سایه‌ی تو قرار گرفتم، همچون خورشید در آسمان درخشیدم؛ با اینکه بنده‌ی عشق شدم، اما به پادشاهی و سلطنتِ معنوی رسیدم.

ای عشق، چگونه می‌توانم تو را توصیف کنم در حالی که زبان و دهانی برای این کار ندارم؟ گاهی همچون بلبل می‌خوانم، گاهی همچون گل می‌شکفم و گاهی همچون خضرِ جاویدان یا سبزینه‌ای در حالِ رویش هستم.