دیوان شمس - غزلیات

ای دوستان، بهار فرا رسیده است؛ بیایید به سوی باغ و بوستان حرکت کنیم و در میان تماشای زیبایی‌های گلزار، به گرد و خاک کردن و جولان دادن بپردازیم.

امروز باید همچون زنبورهایی که پروازکنان از گلی به گل دیگر می‌روند عمل کنیم تا شهد معرفت را جمع‌آوری کرده و دنیای شش‌جهته‌ی مادی را به خانه‌ای آباد از عسلِ عشق تبدیل کنیم.

پیکی از عالم معنا و باغِ حقیقت آمد و گفت که این طبلِ شور و شادی را پنهانی نزنید؛ ما آن‌قدر محکم بر طبلِ خانه عشق می‌کوبیم که از شدت فریادهایمان همه چیز ویران شود.

ای دیوانگانِ راه حق، نوای موسیقیِ آسمانی را بشنوید و برخیزید؛ من جانم را فدای عاشقان می‌کنم و امروز باید این جان را نثارِ معشوق کنیم.

ما خود آهنگریم و زنجیرهایِ دست‌وپایمان را از هم می‌گسلیم؛ ما آهن را با گاز انبر می‌گیریم و آن را در کوره آتش جای می‌دهیم.

ما همانند دمِ آهنگری در آتشِ دل می‌دمیم تا کسانی را که دلی سخت و آهنین دارند، با این دمِ مسیحایی و نفسِ گرمِ خود، مطیع و فرمان‌بردارِ عشق کنیم.

ما در این عالمِ مادی آتشِ عشق برمی‌افروزیم و این چرخِ گردون را به هم می‌ریزیم و عقلِ استدلالی و پابرجا را نیز همچون خودِ ما سرگشته و آواره می‌کنیم.

ما در این میدانِ عشق بی‌سروپا می‌کوبیم و گاهی در میدانِ نبرد سر می‌دهیم؛ اصلاً ما کاره‌ای نیستیم که بخواهیم این کار یا آن کار را به خواستِ خود انجام دهیم.

نه، ما خودمان تصمیم‌گیر نیستیم؛ ما همچون گوی در دستِ چوگانِ پادشاه هستیم که می‌گردیم تا صدها هزار گویِ دیگر را در پایِ او بغلتانیم.

باید ساکت شویم، اما همین خاموشی هم خودش مایه دیوانگی است؛ زیرا عقل می‌گوید که نباید آتشِ عشق را در میان پنبه‌های وجود پنهان کرد (چون شعله‌ور می‌شود).