دیوان شمس - غزلیات

محبوبِ من، آن آهویِ وحشیِ عشق، گریزان است و گمراه‌کننده؛ چرا که هر دلی که در بندِ هوای او گرفتار شود، دیگر توانِ شکیبایی و صبر نخواهد داشت.

زمانِ وصال و رسیدن به یار، همچون لحظه‌ای کوتاه و شتابان می‌گذرد، اما روزگارِ دوری و هجران، بسیار طولانی، کش‌دار و ملال‌آور است.

محبوب و طبیبِ من، جامِ شراب را پُر می‌کند و اندوه را می‌زداید. در مصراع دوم به اوزانِ عروضی و ساختارِ شعری اشاره شده است که خود یک صنعتِ ادبیِ خودارجاع است.

این جامِ عشق را آشکارا و بی‌پروا در روز روشن به من بنوشان؛ چرا که کسی که توسطِ جلوهٔ چهرهٔ تو از پای درآید، دیگر از هیچ سختی و خطری بیمی به دل راه نمی‌دهد.