دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که زیبایی‌ات بی‌مانند و شگفت است، با این پریشانی و آشفتگی درونی، حقیقت را بر من آشکار کردی. عشق تو سراسر وجودم را به لرزه درآورد و در این تکان‌های عمیق، خرد و عقل از دستم گریخت و ناپدید شد.

ما به سوی جایگاهِ بلند و مقدسِ تو بازگشتیم؛ پس ای محبوب، به ما نظری افکن و ما را ببین تا بتوانیم از چشمه‌ی حیات‌بخش و گوارای معرفت و لطف تو سیراب شویم.

هر آنچه از جانب تو به من می‌رسد، نزد من شیرین و دل‌انگیز است. با حضور و عنایت تو، سراسر زمین عطرآگین و نیکو شد و حقیقتاً این جذبه و کششِ عاشقانه، سحری است که مجاز و پاک است.