دیوان شمس - غزلیات

ای آن که چون ماهِ کامل می‌درخشی! با اضطراب و آشفتگیِ عشق، کار را بر من آشکار کردی؛ تو با این عشقِ تند و آتشین، وجودم را به لرزه درآوردی و خردِ من در این زلزله‌ی درونی از دست رفت.

چه بسیار فریاد برآوردم که بنگر تا ما نیز از نورِ شما پرتو بگیریم. ما [در این مسیر] به جانبِ کوه [تجلی] نورهای جلال و شکوه الهی بازگشته‌ایم.

هر کس نوری دلنشین و مونس را دید که جهان را لبریز از عشق کرده است؛ برای رهروِ شب‌زنده‌دار، این نور عینِ زیبایی و حلاوت است، اما برای دشمنِ حقیقت، مایه خستگی و ملال است.

هر فرمانی که از جانب او صادر شود، حق و شایسته و نافذ است؛ این نور، تمام بیماری‌های روحی را درمان می‌کند و هرگونه خستگی و واماندگی از وجود آدمی برطرف می‌شود.

هرکس از بسته بودن دری شکایت دارد، باید کلید آن را به دست آورد [و در طلب آن برآید] و هرکس از دردِ تشنگی می‌نالد، باید از آبِ زلال و گوارا بنوشد.

این‌ها نام‌های پوچ و ادعاهای بی‌اساس نیست که من چنین نامیده‌ام؛ دعوتِ به حقیقت، یک «حال» و تجربه درونی است و فریب خوردن از دنیا در این مقام محال است.

چه خجسته بازارهایی است که در آن شوقِ دل، سود و سرمایه‌اش افزایش یافته است! چه فرخنده نوری که خورشید [با آن همه درخشندگی‌اش] در برابرش چون هلالِ باریکی دیده می‌شود.

چه می‌شود اگر شبی را به یادِ عشق بیدار بمانید؟ شاید در این بیداری، میهمانی [از عالم غیب] را ملاقات کنید و از شبِ سفر و رحیلِ عاشقانه آگاه شوید.

ای عاشق! برخیز و جامِ معرفت را در کنارِ دوستان بنوش که عاشق واقعی نمی‌خوابد؛ ای کسی که در خوابِ غفلتی! برخیز و زیباییِ پرده‌نشینانِ عالمِ غیب را تماشا کن.

دولتِ عشقِ او همسایه ما شده است، پس به همسایگان مژده دهید؛ او به مرغِ جانِ عاشقان، شکوه و بال و پرِ پرواز می‌بخشد.