دیوان شمس - غزلیات

این کلماتِ رمزآلود و نامأنوس، گویایِ آن مرتبه‌ای از احوالِ عارفانه است که در آن زبانِ منطقیِ روزمره توانِ بیانِ حقایقِ درونی را نداشته و به کلامی غریب و وجدآمیز پناه می‌برد.

ای پیشوایِ مستان و ای پادشاهِ کامروا، تو که هم گرامی و مهربان هستی و هم دلیری‌ات زبانزد است، و با این حال از خودِ مجازی و علایقِ دنیوی رها شده‌ای.

ادامه‌ی همان کلامِ رمزآلود و غریبِ پیشین است که با ریتمی خاص و استفاده از واژگانِ نامأنوس، به دنبالِ القایِ فضا و اتمسفرِ کشف و شهود و رازآلودگی در بطنِ شعر است.

به طریقه‌ی عارفان و پیوندِ روحانی (سلسله) بنگر و اگر تو را به سویِ خود کشیدند و هدایت کردند، مقاومت نکن؛ چرا که همین جذبه‌ی الهی است که تو را به سرانجامِ نیک می‌رساند.

هیچ‌چیز در این جهان بدون دلیل و هدف آفریده نشده است؛ چرا که هر پدیده‌ی متغیری که در جهان می‌بینی، نیازمندِ عاملی است که او را دگرگون کرده است (اشاره به پروردگار).