دیوان شمس - غزلیات

اگر آن محبوب زیبا و دلربا ناگهان بر من ظاهر شود، چقدر سعادت بزرگی است! و اگر او با جلوه‌ی خود آتش به جانِ بت‌ها و وابستگی‌های ذهنی من بزند، باز هم چه اقبال و بخت بلندی است.

همان‌طور که زیباییِ خیره‌کننده‌ی او دیروز باعث شد هزاران توبه و عهدِ سستی که بسته بودم شکسته شود، اگر امروز هم دوباره بر من بتابد، خوشا به حال و سعادتِ من.

عاشقانِ بسیاری صف‌به‌صف چشم‌انتظارِ گوشه‌ی چشمی از او هستند؛ اگر او از سرِ لطف و مهربانی به کسی توجه کند، چه اقبال و سعادت عظیمی نصیب او شده است.

در میدانِ جنگِ هجران و دوری که شمشیرهایِ فراق هر لحظه بر جان می‌زنند، اگر سپاهِ وصل و رسیدنِ او پرچمِ پیروزی را برافرازد، این خود عینِ سعادت و اقبال است.

او با حضورش چنان گلی می‌رویاند که حتی خارِ بیابان هم از شوق، مست می‌شود و غم‌ها را چنان دگرگون می‌کند که هزاران خنده از دلِ آن اندوه برمی‌خیزد.

عشقِ او چنان قدرتی دارد که بر حرص و طمعِ شکم‌پرستی غلبه می‌کند و جان را با معنا می‌آراید؛ به گونه‌ای که انسان بدون نیاز به طعامِ مادی، از خوانِ کرمِ او سیر می‌شود.

هنگامی که عشق در وجودِ آدمی می‌جوشد، جسمِ مادی سبک می‌شود و روح همچون دودی که بدون پا و حرکتِ زمینی به آسمان پرواز می‌کند، از قیدِ زمین رها می‌شود.

هنگامی که شمس تبریزی همچون سپیده‌دم بر آسمانِ جانم می‌تابد، مانند خورشیدی است که بدون داشتن لشکر و خدم و حشم، جهان را روشن و فرمانروایی می‌کند.