دیوان شمس - غزلیات

اگر توانستی چشمان دلت را به نورِ خورشیدِ وصل به حق بگشایی، از دنیای وهم و خیال بیرون بیا و به مقامِ درکِ حقایقِ هستی صعود کن و دیگر از عالم پندار سخن مگو.

ورایِ مرزهای تاریکی و روشناییِ دنیوی، به ستاره‌ها بنگر که چون ذرات غبار، رقص‌کنان در شعاعِ نورِ جلالِ پروردگار در جنب‌وجوش هستند.

اگرچه انسان به تنهایی همچون ذره‌ای ناچیز است که نمی‌تواند به ذاتِ خورشیدِ حقیقت برسد، اما به واسطه تابشِ شعاعِ آن، ویژگی‌های درونی‌اش نورانی و الهی می‌شود.

هر قلبی که در پیشگاهِ حق همچون ابرو خمیده شد (یعنی به تواضع و فروتنی رسید)، از دریچه نگاهِ الهی‌اش، صدها هزار چشمِ بصیرت و کمال بر او گشوده شد.

از پرسش درباره احوالِ درونی من دست بردار، زیرا در مواجهه با لبِ دوست، تنها خداوند می‌داند که چه واقعه‌ای رخ داده و چه حالی بر من گذشته است.

به سوی دلِ من اشاره نکن، چرا که دیگر دلی در سینه باقی نمانده که آن را نشان دهی؛ تو با پر و بالِ حقیرِ انسانی خود سعی مکن که به مرتبه همایان (پرندگانِ آسمانِ حقیقت) پرواز کنی.

همه مردم از نمک پاشیده شدن بر جراحت ناله می‌کنند، اما برای من، دوری از آن نمک (که همان معشوق و درمانِ دردهای من است) خود بزرگترین وبال و رنجِ جانکاه است.

وقتی به واسطه شمس تبریزی، وصالِ تو برایم چون فرمانرواییِ ملکوت گشت، دیگر نه حیله‌هایِ حالِ نفسانی برایم باقی ماند و نه توجهی به قیل و قالِ علم‌زدگان دارم.