دیوان شمس - غزلیات

تا کی می‌خواهی به هیاهوهای بی‌حاصلِ عشق‌بازیِ سطحی مشغول باشی؟ از این غوغا فاصله بگیر تا همچون حقیقتِ عشق، در هر دو عالمِ مادی و معنوی، جاودان و فناپذیر باقی بمانی.

تا چه زمانی می‌خواهی رنج و اندوهِ دوری از معشوق را تحمل کنی؟ به‌ویژه که این دوری، همچون منقارِ پرنده‌ای تیز، در حال تراشیدن و آماده کردنِ توست تا پرواز کنی و به کمال برسی.

وای از دستِ نفسِ زیاده‌خواه و وای از خردِ ناچیزی که در شناختِ حق ناتوان است و وای از یارِ معشوقی که با بی‌توجهی‌اش، دلتنگی و ملال ایجاد می‌کند.

آن معشوقی که او را با دعا و نیاز می‌خوانم، چنان فراتر از درکِ من است که نمی‌توانم حقیقتش را بشناسم؛ چگونه می‌توانم او را با ترساندن از عذاب یا ستم، تهدید کنم؟

تمام پرسش‌ها و پاسخ‌های هستی از جانب اوست و من در این میان همچون سازِ رباب هستم؛ او با شتاب، زخمه (مضراب) بر جانم می‌زند تا به ناله و تضرع وادارم کند.

آن معشوقِ خوش‌سیرت، لحظه‌ای بانگِ نجات و رهایی و لحظه‌ای آوازِ مرگ و نیستی بر من می‌نوازد و بدین‌سان، حالاتِ گوناگونِ وجودیِ مرا مدیریت می‌کند.

تو میزان و ترازوی ما را اصلاح می‌کنی، نغمه‌های جانمان را نیکو می‌گردانی، اندوه‌هایمان را از بین می‌بری؛ چرا که تو صاحبِ قدرتِ بی‌انتها و تدبیرِ غیرقابل‌فهم هستی.