دیوان شمس - غزلیات

چشمِ تو و چشمِ من در هر لحظه، بدونِ نیاز به گفت‌وگو و هیاهو، در حالِ مباحثه و پرسش و پاسخ درباره‌ی درسِ عشق هستند.

گاه معشوق مرا از شدتِ دوری و عشق چنان لاغر و نحیف می‌کند که به باریکیِ لبه‌ی جام می‌مانم و گاهی چنان وجودم را پُر و سنگین می‌کند که دیگر در کیسه‌ی دنیا و محدودیت‌های مادی جای نمی‌گیرم.

هرگاه مرا به سوی منزلگاهِ خویش می‌کشاند، چنان قدرتی می‌یابم که گوشِ شیر را می‌گیرم، اما هرگاه رخ از من پنهان می‌کند، از ترسِ موجوداتِ پست و بی‌مقدار (شغال‌ها) به ناله و فغان می‌افتم.

هنگامی که به ظاهرِ جهان و نقش‌های آن می‌نگرم، ندایی در درونم می‌گوید تو بت‌پرستی؛ و چون چشم از این جهان برمی‌گیرم و به سوی دارایی‌های دنیوی رو می‌آورم، عشق مرا گوشمالی می‌دهد و تنبیه می‌کند.

به او می‌گویم ای خورشیدِ حقیقت، بر دل‌های همگان بتاب که تمامِ هستی و جهانِ آفرینش، همچون غبار و ذرّاتی هستند که برای ادامه حیات، محتاجِ نورِ تو هستند.

ای خورشیدِ حقیقت، از پسِ ابرهای حجاب بیرون بیا و بدونِ اینکه کلامی به زبان آوری، با تابشِ خود، راز و حالِ نهفته‌ی ما را شرح بده.

از جگرِ تشنه‌ی این خاکِ بی‌حاصل، آبِ پاکِ هدایت و معرفت را دریغ مکن و تابشِ نورِ جلال و شکوهِ خود را از من که گویی خاکی تشنه‌ام، منع نکن.

هنگامی که نورِ وجودِ ما (معشوق) تجلی کند، آنگاه که ملکوتِ نورها نمایان شود، تمامِ هستیِ ما تبدیل به نور می‌شود و عقل، که زمانی دربندِ استدلال بود، از بندهای خود رها می‌گردد.

ای کسی که از میِ عشق چشیده‌ای، چرا افسرده و غمگینی؟ اکنون که گلستانِ جمالِ یار را دیده‌ای، برخیز و پر و بالی بگشا و به سوی او پرواز کن.

دوباره وجودم از عشق مست شد، پس هیچ مگو و ساکت باش؛ برای ادامه‌ی این راه و سیرِ معنوی، نیازمندِ سکوت و حضور هستی، پس شب و فردا بیا و با ما همراه شو.