دیوان شمس - غزلیات

شترها مست و بی‌قرار شده‌اند رقص این کاروان را تماشا کن؛ از چنین شتر مست و از خود بیخودی که در پیِ درک حقیقت است، نباید انتظار رعایت آداب و رسومِ خشک اجتماعی و استدلال‌های عقلانی داشت.

دانش ما را او به ما بخشیده و مسیر حرکت ما همان راهی است که او ترسیم کرده است؛ گرمای وجود ما نه از خورشیدِ برجی (خورشیدِ آسمانی) بلکه از دمِ گرم و حیات‌بخش اوست.

دمِ مسیحایی او در روزِ نفخِ روح، به تو جان می‌بخشد؛ کارِ او بر اساس اراده مطلقِ «باش تا باشد» صورت می‌گیرد و وابسته به علت و معلول‌های مادی و محدود نیست.

ما در این مسیرِ عشق، بسیار لطیف و شریف هستیم (مثل گل نسرین و قرنفل) و مانند شترانِ عامی و دلبسته به دنیا نیستیم که در گِل و لای فرو برویم و بارِ مادیات را بکشیم.

آن شترانِ عامی تنها به آب و گِلِ دنیا بسته‌اند و مشغولِ امور ظاهری‌اند؛ در نظرِ جان و دلِ ما که به عالم معنا پیوسته، ارزش این دنیای خاکی چقدر است؟ (ارزشی ندارد).

ما همچون آن شترِ مقدسی هستیم که به دعای حضرت صالح پیامبر از دلِ کوه بیرون آمد؛ ما برای نشان دادن معجزه و حقانیتِ دینِ عشق در این جهان ظهور کرده‌ایم.

هشدار که ما ناقه و نشانِ حق هستیم؛ پس بر ما ستم نکنید و به حریم ما تجاوز نکنید، که اگر چنین کنید شمشیرِ تیزِ تقدیر و مرگ، گردنتان را خواهد زد.

ما نه به سمت شرقِ مادی می‌رویم و نه به غربِ مادی؛ ما تا ابد در حالِ گام برداشتن به سوی آن خورشیدِ ازلی و حقیقتِ جاودان هستیم.

پس ای مخاطب، بنشین و با سرِ تسلیم، حرفِ ما را تأیید کن و بگو بله؛ تا شمس تبریزی اسرارِ غزل و حقیقتِ عشق را بر تو آشکار سازد.