دیوان شمس - غزلیات

صدها هزار نفر همچون ما در دریایِ بی‌کرانِ دل غرق شده‌اند؛ مشخص نیست که سرانجامِ کارِ آنان چه خواهد شد، دریغا از این دل و حیرت‌هایِ بی‌پایانش.

اگر از این دلِ متلاطم، در جستجویِ امنیت و آسایش هستی، بدان که این جایگاهِ بی‌قرار، آرامشی به تو ارزانی نمی‌دارد. بلکه جانِ تو را از این گِلِ خشکِ عالمِ خاکی به سویِ اوجِ آسمانِ معنا می‌کشد.

در هر سو و هر گوشه‌ای، گروه‌گروه مردم را می‌بینی که در پستی‌ها یا بلندی‌ها ایستاده‌اند؛ چه در حضیض باشند و چه در اوج، همه‌چیز متأثر از غوغایِ درون و تلاطمِ دل است.

آیا دل اقیانوسِ روح است یا کشتیِ نوح؟ در واقع دل دریایی از خونِ دل خوردن و رنج است که بر اثرِ جوشش و حرارتِ عشق، موج‌زنان و خروشان گشته است.

شور و حالِ کسانی که شرابِ معرفت نوشیده‌اند و نورِ حقیقتِ آنان که خاموش و ساکتند را بنگر؛ همگی در برابرِ آن کس که جانِ خود را در پایِ دل فدا کرد، سرگشته و حیرانند.

ای که مایه رشکِ ماه و مشتری هستی، بر گردِ ما پرواز می‌کنی؛ تو آمده‌ای تا دلِ ما را بربایی، ای سیمرغ و عنقایِ بلندپروازِ عالمِ دل.

ای کسی که با بالِ جان در این جهان سرگشته و حیران شده‌ای، آیا هرگز شیوه‌ای که شایسته‌یِ تجارت و سودایِ دل باشد، یافته‌ای؟