دیوان شمس - غزلیات

امروز به شکرانه الهی، این دل نسبت به دیروز، در عشق و شیدایی به مرتبه‌ای فراتر و شدیدتر رسیده است و در این وادیِ عشق، حال و هوای تازه‌ای در خود احساس می‌کند.

دیروز که معشوق در زیرِ سایه درختِ گلِ وجود، جامِ عشق را می‌نوشید، این دل با تأثیرپذیری از آن مستیِ روحانی، دگرگون شد و نظمِ پیشینِ خود را از دست داد.

از آن زمان که ناله‌هایِ نیِ عشقِ تو در این پرده و مقامِ روحانی طنین‌انداز شد، دل من از حلاوت و شیرینیِ این نوایِ جان‌بخش، همچون شکر شیرین و لطیف شده است.

ای محبوب که قبایِ شهرت و زیبایی بر قامتت برازنده است، من به بندِ کمرت بدل گشتم تا همان‌طور که کمر بر گردِ تو بسته است، دلِ من نیز همواره گردِ وجودِ تو بچرخد و به تو وابسته باشد.

ای دریایِ شیرینی‌ها و بخشندگی، از آن رو که تنِ من با آبِ لطفِ تو پرورش یافته است، این کالبدِ خاکی چون صدفی گشته که گوهرِ ارزشمندِ عشقِ تو را در میانِ خود پرورانده است.

از آنجا که در مسیرِ عشقِ تو، ساختمانِ خودپرستی و تعلقاتِ هر مؤمن ویران می‌شود، دلِ من نیز در این آشفتگیِ مبارک، هر لحظه در جست‌وجویِ تو، بر بام و درِ این خانه وجود در تکاپو است.

شمس تبریزی همچون خورشیدِ حقیقت درخشان است و دلِ من از پرتوِ تابشِ این خورشید، حالتی همچون لحظه‌یِ سرنوشت‌ساز و روشنِ سحر را پیدا کرده و به نورِ هدایت رسیده است.