دیوان شمس - غزلیات

ای دل، آن کسی که از منیّت خود کاسته و آن را به حداقل رسانده است، راهش رسیدن به بقای جاودان در سایه بقای حق است؛ چنین قلندری که از قید دوئیتی آزاد است، یقین کامل و بی‌چون و چرا یافته است.

روح یا آن حاکمِ وجودِ تو، هر لحظه با تدبیری تازه به اقلیمی جدید سفر می‌کند؛ گویی پیری دانا و غیب‌دان است که صاحب جاه و قوتِ الهی است.

ای صاحبان دل، تا کی می‌خواهید در یک منزلگاهِ دنیا توقف کنید؟ کسی که حقیقتِ جهانِ دیگر را دریافته و از آن سیراب شده است، دیگر به این منزلگاه‌های فانی دل نمی‌بندد.

زمانی که از گردونه افلاک عبور کردی و دریای پر تلاطم و خونینِ هستی (دنیای مادی) را پشت سر گذاشتی، آنگاه در شهرِ لامکان، ماهِ بی‌همتایِ الهی را مشاهده کن.

کسی که کشش و جذبه‌ی الهی او را در بر گرفته است، در برابر آن تسلیم می‌شود و روانش تشنه‌ی دیدارِ حقیقت می‌گردد؛ خوشا به حالِ چنین جان و روانی که این‌گونه واله گشته است.

آن جذبه‌ی حق، به طبیعتِ انسان نور می‌بخشد و شریعت را با عدل و کمال همراه می‌سازد؛ هنگامی که سالک جانِ خویش را که ودیعه‌ای الهی است به صاحب اصلی‌اش می‌سپارد، به آن مرزهای متعالیِ جان می‌رسد.

تو پیش‌تر نام شمس تبریزی را شنیده بودی و گمان می‌کردی چیزی از او می‌دانی، اما اکنون آن رازِ نهان که دل‌ها را با هم می‌آمیزد و حقیقت را آشکار می‌کند، برای تو عیان شده است.