دیوان شمس - غزلیات

آیا سکوتِ عمیقِ عاشقانه باشکوه‌تر است یا نغمه‌های موسیقی؟ و آیا آن شعله‌ی پاک و بی‌شائبه حیرت‌انگیزتر است یا چهره‌ی من که به دلیل دگرگونی‌های درونی، رنگ‌به‌رنگ می‌شود؟

نورِ درخشانِ آن چهره‌ی تابان را چه نسبتی است با چهره‌های زرد و رنجورِ ما؟ و ظرفِ شکر را چه قیاسی است با دل‌های ما که در بندِ تنگناهای دنیوی و اندوه اسیر گشته‌اند؟

محبوبِ زیبا همچون ماه، برای نگاهِ مشتاقِ ما بر تختِ قلب می‌نشیند و هزاران جانِ شیفته، همچون ستارگان، گردِ این تخت با حالتی از حیرت و بی‌خودی به طواف درآمده‌اند.

جانِ آدمی همچون کوه طور، تجلی‌گاهِ محبوب و مشتاقِ دیدارِ اوست؛ در این وادیِ عشق، حتی جان‌هایی که چون سنگ سخت و نفوذناپذیر بودند، برای رسیدن به آن لبِ سرخِ فریبنده (لعل) به تکاپو افتاده‌اند.

عشق را به عنوانِ صیقلِ روحِ خود برگزین؛ چرا که تنها عشق است که می‌تواند به لطفِ الهی، تیرگی‌ها و ناپاکی‌ها را از آینه‌یِ جانِ تو پاک و زلال سازد.