دیوان شمس - غزلیات

بار دیگر آن پرنده‌ی افسانه‌ای و بلندپرواز، یعنی عشق، از کوه قاف (جایگاهِ دوردست و ناشناخته) بازگشت و به دنبالِ آن، فریادها و شور و غوغای عاشقان از عمقِ جان برآمد.

عشق بار دیگر همچون نهنگی عظیم‌الجثه سر از آب بیرون آورد تا کشتیِ کوچکِ عقلِ بشری را در دریای بی‌کرانِ خود درهم بشکند و غرق کند.

فقر و نیازمندیِ معنوی، درِ سینه را به سوی دل‌های پاک گشوده است؛ بدان که در درونِ این سینه، جایگاهِ تجلیِ انوارِ الهی (طور سینا) قرار دارد.

پرنده‌ی جانِ عاشقان دوباره بال و پری تازه گشوده است، چرا که از قفسِ محدودِ جسم و سینه، به سویِ عالمِ بی‌انتهای عشق پرواز کرده و رهایی یافته است.

از سویِ جانان که خود منشأ و افزاینده‌ی عشق در جان و دل است، در هر لحظه هدایا و الطافی برای یارانِ راستین فرستاده می‌شود.

آن عقلِ مصلحت‌اندیش که همواره فتنه و آشوب به پا می‌کرد و مانعِ راه بود، اکنون کنار رفته است؛ پس هر طرف که می‌نگری، اکنون تنها شور و شیداییِ عشق را می‌بینی.

عقل با نگاهِ سطحیِ خود، شعله‌ای دید و گمان کرد که عشق همان آتش است (و اشتباه کرد)؛ حقیقتِ عشق را تنها کسی می‌بیند که دیده‌ی بصیرت و بیناییِ الهی داشته باشد.

عشق با صدایی آرام اما عمیق و تأثیرگذار ندا داد که: ای دل! به سویِ مراتبِ بالاتر پرواز کن و شکوه و اوجِ عشق را تماشا کن.

به شمس تبریزی که پادشاهِ اهلِ نظر و بزرگانِ تبریز است بنگر؛ اوست که شادی‌بخشِ دل‌های پاک و راهنمایِ واقعیِ کسانی است که چشمِ دلشان به سوی عشق گشوده شده است.