دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که در میدانِ نبردِ حقیقت و عرفان، قهرمان و پیروز میدانی، از گوشه‌گیری و خلوتِ خود بیرون بیا و صف‌هایِ حجاب و تردید را در هم بشکن تا حقیقتِ تو آشکار شود.

هر ستایشی که درباره‌ی تو بر زبان می‌آورند، عینِ حقیقت است و هیچ دروغی در آن نیست؛ چرا که تو فراتر از تصوراتِ بشر هستی و هرچه در مدحِ تو بگویند، باز هم کم است و صادقانه.

شگفت‌زده‌ام که چشمانم دوباره تو را می‌بیند که در مقامِ سلطنت و سروری نشسته‌ای و دیگر پادشاهان و بزرگانِ عالم، خاضعانه گردِ تو جمع شده‌اند.

تو همچنان در جایگاهِ والایِ خود هستی و حتی فراتر از آن چیزی هستی که وصف کردم؛ اما افسوس که چشمانِ من به دلیلِ دردِ دوری و هجرانِ تو، نه روشن است و نه صاف که بتواند جمالِ تو را آن‌گونه که شایسته است، ببیند.

نورِ چهره‌ی تو چنان درخشان است که هیچ پرده‌ای نمی‌تواند آن را پنهان کند؛ بیهوده به دنبالِ بافتنِ پرده و حجاب مباش، زیرا غیرتِ عشقِ تو، هر پرده‌ای را می‌درد.

درست است که تو ویژگی‌هایِ دلربایی داری، اما آتشِ عشقِ من چنان سوزان است که این توصیفات و صفات را می‌سوزاند و برایِ من، ذاتِ تو مهم است نه ویژگی‌های ظاهری.

همان‌طور که عاشقانِ دیگر جانِ خود را فدا کردند، من نیز از جانِ خود و از جانِ جان (عمیق‌ترین لایه‌ی وجودی‌ام) در این نبردِ عشق گذشتم.

اگرچه کعبه برایِ دیگران قبله‌گاه است، برایِ من کعبه‌یِ واقعی، حضورِ توست؛ به طوری که هزاران جانِ عاشق، گردِ وجودِ تو در حالِ طواف‌اند.

من از بیانِ رازِ عشق دهان بسته و سکوت کرده‌ام، درست مانند جنینی که در شکمِ مادر از طریقِ ناف تغذیه می‌کند؛ من نیز از نهان‌خانه‌یِ غیب، بدونِ سخن گفتن، تغذیه می‌شوم.

تو عقلِ کُل و حقیقتِ خرد هستی و من در برابرِ تو مست و خطاکار؛ اما در پیشگاهِ عقلِ کاملِ تو، خطاهایِ یک عاشقِ مست، بخشیده و نادیده گرفته می‌شود.

خماری و تشنگیِ من برایِ دیدنِ تو بی‌نهایت است و به وسعتِ دریاها نیاز دارد، چرا که پیمانه‌هایِ کوچکِ معمولی نمی‌تواند عطشِ مستِ تو را برطرف کند.

من جز در حریمِ عشقِ تو جایی برایِ ماندن ندارم؛ همان‌طور که سیمرغِ افسانه‌ای جز در کوه قاف جایگاهِ دیگری برایِ پرواز ندارد.

من عاشقِ کلام و دمِ خویش نیستم، اما وقتی از غمِ تو سخن می‌گویم، نفس‌هایم بویِ تو را می‌دهد، حتی اگر از هزاران حرف و سخنِ دیگر بگویم.

اعضایِ وجودِ من جز حرفِ «الف» (که نمادِ یگانگی و توست) هیچ چیزی را نمی‌شناسد، حتی اگر هزاران بار سوره «ایلاف» را برایم بخوانند و به تجارت دعوت کنند.

من چنان مجذوبِ نورِ دیدارِ تو هستم که گوشم را بر قصه‌ها و داستان‌های گذشتگان (سلف) بسته‌ام و هیچ‌چیز برایم اهمیت ندارد جز تو.

من همچون کمانِ ابزارِ پنبه‌زنی در دستِ تو (شمس تبریزی) هستم که با وجودِ تو به صدا در می‌آیم؛ آتشِ عشقِ تو دکان و دنیایِ این پنبه‌زن را به آتش کشیده است.