دیوان شمس - غزلیات

ای دوست و هم‌نشین، اگر از ما دل‌گیر و خسته شده‌ای، بهتر است بی‌درنگ این‌جا را ترک کنی؛ چرا که آن محبوبِ نازک‌طبع و ظریف، از چهره‌ی درهم‌کشیده و اخم‌آلودِ تو آزرده‌خاطر می‌شود.

اگر بخواهی دشمنی و نارضایتیِ درونی خود را پنهان کنی، این نیتِ پلیدِ تو بر صورتت نمایان می‌شود و آثارِ کینه‌توزی تو، همچون خطوط و شیارهای آشکار، بر چهره‌ات هویدا می‌گردد.

در روزِ مراسمِ زفاف، زیبایی و شکوهِ داماد به قدری است که نشانه‌های آن بر چهره‌اش هویداست؛ چنان‌که در آدابِ رومی نیز این نشانه‌ها به وضوح بیان و توصیف شده است.

وقتی خداوندگارِ من، یعنی شمس‌الدین، به بازیِ چوگانِ عشق مشغول شود، چه کسی می‌تواند هم‌تراز و همراهِ او باشد؟ و وقتی او بر اسبِ فضیلت و برتری سوار شود، چه کسی یارای آن را دارد که در جایگاهِ پشتِ سرِ او قرار گیرد؟

سفره‌ی میهمانیِ تمامِ این جهان و لذت‌های آن در برابرِ بزمِ معنویِ شمس‌الدین، مانندِ یک کاسه‌ی کوچکِ آش است که تنها یک قرصِ نان بر روی آن قرار دارد؛ یعنی بسیار ناچیز و بی‌ارزش است.

بدان که همین قرصِ نان و کاسه‌ی آشِ ناچیز نیز، تنها صدقه‌ای است که از جانبِ شهرِ تبریز بخشیده شده؛ چرا که آن شهر به واسطه‌ی حضورِ شهنشاهِ بزرگ و شریف، سرشار از برکت است.