دیوان شمس - غزلیات

ما گروهی اندک از مست‌شدگانِ باده الهی در این خلوت گرد هم آمده‌ایم، در حالی که دیگران همچون شترانی، سر به زمین فرود آورده و تنها در اندیشه بهره‌مندی از علف و خوراکِ دنیوی هستند.

از هر سو گروه‌گروه مردمانِ مست و خرابِ دنیا می‌رسند، مانند شترانی که از شدت اشتیاق به شهوات، لب‌هایشان سست شده و از دهانشان کف بیرون می‌زند.

شما با خیال راحت به خورد و خوراکِ خود بپردازید؛ چرا که راهی به جایگاه بلند ما ندارید؛ شما در وادیِ پستِ دنیا گرفتارید و ما در قله‌ی بلندِ عزت و معرفت جای گرفته‌ایم.

اگرچه آنان گردن‌کش و مغرور هستند، اما هرگز به قله‌ی ما نخواهند رسید و اگر هم با شکایت و بدگویی، سر و صدا کنند، ما کوچک‌ترین اهمیتی به این هیاهو نمی‌دهیم.

حتی اگر جهان همچون دریایی خروشان و طوفانی از بلاها شود، ما در کشتیِ نجاتِ نوح (راه عشق) جای داریم و این کشتیِ امن، هرگز تحت سیطره‌ی آسیب و نابودی قرار نمی‌گیرد.

تمام مردم جهان در اندوهِ رسیدن به مقام و ثروت غرق‌اند، اما ما در این کنجِ امن و پناهگاهِ عرفانی، شاد و محترم و غرق در مستیِ بی‌پایانِ الهی هستیم.

ما همچون سنگِ زمرد هستیم که برای چشمِ مارِ غم، زهرآگین و کورکننده است؛ بنابراین، کسی که اسیرِ غم‌های دنیوی است، بهره‌اش جز حسرت و پشیمانی نخواهد بود.

ای نوازنده‌یِ عاشقان! بیا که عارفان به شوق آمده‌اند؛ فوراً رباعی‌ای آغاز کن و دف را به دست بگیر و ساز بزن.

نسیمِ عشق را به این بیشه‌یِ بشریت بینداز و بر سرِ هر انسانی بزن تا شاخه‌هایِ وجودشان از سرِ شوق و تواضع در برابرِ حق، صف به صف خم شوند.

اگر فردِ نادانی سخنِ بیهوده گفت، تو از راهِ عشق منحرف مشو؛ زیرا عشق، جوهره‌یِ حیاتِ جان است و هر سخنی جز آن، مرده و بی‌ارزش است.

هنگامی که این غزل را به پایان رساندی، در مدحِ شمسِ دین سخن بگو و از تبریز یاد کن تا چشمِ بدخواهانِ جاهل و نابخرد کور شود.