دیوان شمس - غزلیات

بیا و حضور پیدا کن، چرا که تو حقیقت و جانِ اصلیِ این رقصِ عرفانی هستی؛ بیا که همچون سروی خرامان و زیبا در بوستانِ سماع می‌خرامی.

بیا، چرا که پیش از تو کسی مانندت نبوده و نخواهد آمد؛ بیا که چشمانِ عارفانِ حقیقت‌جو، هرگز کسی به زیبایی و کمالِ تو ندیده‌اند.

بیا، چرا که خورشید با تمامِ بزرگی‌اش، در برابرِ پرتوِ وجودِ تو ناچیز است و در سایه‌ی تو جای می‌گیرد؛ تو در آسمانِ رقصِ عارفانه، هزاران ستاره‌ی درخشان (زهره) داری.

این حالِ خوشِ سماع با صد زبانِ گویا، شکرِ حضورِ تو را می‌گوید؛ بگذار تا من نیز چند نکته‌ای از زبانِ همین حالِ خوش و عرفانی برایت بازگو کنم.

زمانی که به مقامِ سماع می‌رسی، از هر دو جهان (دنیا و آخرت) فراتر می‌روی؛ چرا که خودِ این جهانِ سماع، بیرون از مرزهای محدودِ این دو عالم قرار دارد.

اگرچه بامِ آسمانِ هفتم بسیار مرتفع و بلند است، اما نردبانِ سماع و عروجِ عاشق، از این بام نیز فراتر رفته و به مقام‌های بالاتری دست یافته است.

هر چیزی که غیر از خدا و عشق است را زیر پای خود بکوبید و نادیده بگیرید؛ سماع متعلق به شماست و شما نیز غرق در این حالِ سماع هستید.

هنگامی که عشق دستانش را به دورِ گردنِ من می‌اندازد و مرا در آغوش می‌کشد، من چه می‌توانم بکنم جز اینکه در میانه‌ی این رقص، او را در کنار و در آغوش بگیرم؟

همان‌طور که ذراتِ غبار وقتی از نورِ خورشید پُر می‌شوند به حرکت در می‌آیند، تمامِ هستی نیز در حضورِ پرتوِ الهی، بدونِ نیاز به ساز و آوازِ ظاهری، به رقص در می‌آیند.

بیا، چرا که شمسِ تبریزی خودِ تجلیِ صورتِ عشق است؛ کسی که در برابرِ شکوهِ عشقِ او، حتی خودِ سماع نیز مبهوت مانده و دهانش از حیرت باز مانده است.