دیوان شمس - غزلیات

ای مسلمانان، به خاطر این جداییِ آتشین که بر جانم افتاده است، از خداوند یاری بطلبید؛ چرا که در این تاریکیِ مطلقِ فراق، گویی چشمانم از دیدن حقیقت ناتوان شده و دنیا برایم تیره و تار گشته است.

هنگامی که ماهیِ وجودِ من از دریایِ حضورِ تو دور افتاد، همچون ماهی‌ای که از آب بیرون افتاده باشد، در عذاب و اضطراب جان‌کاه گرفتار شد.

جای شگفتی نیست اگر عاشق در این دوری و هجران جان بدهد؛ چرا که همان‌طور که ماهی بدون آب زنده نمی‌ماند، عاشق نیز بدون وصالِ معشوق محکوم به فنا و عطش است.

اگر کسی منکر سوز و گدازِ عاشقِ سوخته‌دل شود، مانند کسی است که توانایی تشخیصِ نورِ خورشید را از چشمِ بیمار و تاربین ندارد و در تشخیصِ حق از باطل ناتوان است.

آن‌گاه که بساطِ آسایش و وصال از منزلِ عاشق برچیده شود، چیزی برای او باقی نمی‌ماند جز شعله‌های سوزانِ آتشِ فراق که از زیرِ پای او زبانه می‌کشد.

همه این‌ها برای این است که سرانجام پیامِ وصالِ آن یوسفِ گم‌گشته به این یعقوبِ عاشق برسد تا روحش تازه شود و باغِ جانش دوباره گلستان گردد.

دلم پیوسته در گوشِ جانم زمزمه می‌کند که از شدتِ اشتیاق برای رسیدن به شمسِ تبریزی، باید به سوی تبریز حرکت کرد و در آنجا به جست‌وجوی او پرداخت.