دیوان شمس - غزلیات

قلبی که به خاطرِ تو می‌سوزد، چه درمانی دارد؟ اگر این قلب تشنه‌یِ وصالِ تو باشد، چه کسی جز تو می‌تواند سقایی و سیراب‌کردنِ او را بر عهده بگیرد؟

وقتی این دلِ عاشق بیمارِ دوریِ تو می‌شود، در بازارِ زندگی سرگردان می‌گردد تا شاید دکانِ مهرِ تو را بیابد و از لب‌هایِ شیرین و سخنانِ جان‌بخشِ تو بهره‌مند شود.

ای معشوق، تو همان باغ و گلستانِ باطنی و روزِ روشنی‌بخشِ منی؛ پس دلم را که در دوریِ تو به سنگینیِ آهن شده است، رها نکن و او را از بارگاهِ خود مران.

با وجودِ این‌همه درد، زاری، اندوه و خواری که از دوریِ تو می‌کشم، شگفت‌آور است که چرا مرا همچنان از خانه‌یِ وصلِ خود بیرون نگاه داشته‌ای؟

ای آنکه همچون ماهِ تابان در آسمانِ جانِ منی، وقتی تو سایه‌یِ لطفِ خود را از سرم برداشتی، دیگر چه سود و آرامشی در سایه‌یِ دیگران برایم باقی می‌ماند؟

هنگامی که این دل، حتی برای یک لحظه هم جمال و شکوهِ تو را نمی‌بیند، دچارِ ملال و افسردگیِ شدیدی می‌شود که جان و جایگاهش را به خطر می‌اندازد.

جهان با آمدنِ بهارِ وجودِ تو همچون بهشت می‌شود و حتی چمن‌زار نیز بدونِ آنکه زبانی داشته باشد، با طراوتِ خود تو را ستایش می‌کند.

تو کسی هستی که از دریایِ بیکرانِ وجودِ خود، جواهراتِ گران‌بها (معارف و فیوضات) می‌بخشی و با چهره‌یِ جان‌فزایت، بر ارزش و حیاتِ جانِ ما می‌افزایی.

تمامِ عالم، سایه‌ای از وجودِ توست و روشنایی‌اش را از تو وام گرفته است؛ پس بقا و فنایِ هر چیزی در این جهان، تنها وابسته به اراده و نورِ توست.

من همچون مهره‌ای هستم که از دستِ تو بر زمینِ این دنیایِ غریب افتاده‌ام؛ تو را به خدا سوگند که مرا از این طاسِ سرنوشتِ غربت‌بار، برگیر و به خود بازگردان.

من از سرِ ادب، لب‌هایم را می‌بندم و سکوت می‌کنم تا تو لب بگشایی و رازهایِ پنهانِ عالم را بر من آشکار کنی.