دیوان شمس - غزلیات

نباید از ستایش و نکوهشِ دیگری سخن گفت؛ زیرا هر چه از جانب معشوق می‌آید، چه سخنِ پخته و سنجیده باشد و چه حرفِ خام و ناپخته، برای عاشق حکم آب حیات و زندگی‌بخش را دارد.

خمار و مستیِ حاصل از باده‌ی عشقِ او از هر چیزِ دیگری برتر و دلپذیرتر است؛ باده‌ای که جان‌های ما تا ابد ظرف و جامِ آن خواهد بود.

در مقامِ مستی و بیخودی، من تفاوتی میانِ ستم و عدلِ معشوق نمی‌بینم، بنابراین از من درباره‌ی مفاهیمی چون عدالت یا بخشش و لطفِ او سؤال مکن.

آن جفایی که معشوق بر من روا داشت، برای روانِ گریزپای من که مدام از عشق می‌گریخت، حکم دانه و دامی شد که او را اسیر کرده و به وفاداری واداشت.

جانم بهانه‌های بسیاری می‌آورد تا از چنگِ عشق فرار کند، اما معشوق با قدرتِ خویش، جانم را چه به میل و چه بی‌میل به سویِ سعادت و اقبالِ ابدی کشاند.

کسی که درد و سوزِ عشقِ او را چشیده باشد، دیگر به دنبالِ لذت و شادیِ زودگذر نیست؛ چنان‌که وقتی نامِ او را بشنود، از خود بیخود می‌شود و هیچ اثری از خویشتنِ خویش بر جای نمی‌گذارد.