دیوان شمس - غزلیات

تنها حقیقتِ مطلق، همان خداوند است که آثار و نشانه‌های منیت و خودبینی در برابر او از میان رفته است؛ در طریقِ رفاقت و پیوند با دوست، کارِ عاشق از همان آغاز به پایان رسیده است و او دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد.

من دلی دارم که در راه عشق به کلی ویران و از کار افتاده است؛ البته این ویرانی حاصلِ برخوردِ با یک پیرِ راه و خراباتی (عارفِ بی‌تعلق) است که با یک نگاهِ مست‌گونه، این دل را به ویرانه‌ای سراسر عشق بدل کرد.

خطاب به عشق می‌گویم که اگر طالبِ عاشقی هستی که در برابر تو کاملاً تسلیم و افتاده باشد، بیا و ببین که من چنان در برابر تو بر زمین افتاده‌ام که هرگونه بخواهی می‌توانی مرا برداری و به کمال برسانی.

به پیشگاهِ درگاهِ او نزدیک مشو، چرا که می‌ترسم شعله‌های سوزانِ اسرارِ نهفته در آن حریم، تو را بسوزاند و تاب و توانت را از میان ببرد.

اگر آتشِ عشق تو را فرا گرفت و در شعله‌های آن گرفتار شدی، به سوی چشمان من بیا؛ زیرا اشک‌های من چون سیلابی خروشان روان است و می‌تواند آن آتشِ سوزان را خاموش کند.

داستانِ حضرت موسی و شکافتن سنگ با عصا و جاری شدنِ آب از آن را، می‌توانی در زمانِ گریستنِ یک بنده خالصِ خدا مشاهده کنی؛ زیرا اشکِ او همان خاصیتِ حیات‌بخشی و گره‌گشایی را دارد.

بانگ برآور و به هر کسی که بیمار و دردمند است بگو: مژده که درمانِ دردهای جان و رسیدن به سعادت، در چشمانِ پُر اشکِ کسی است که خود به عشق مبتلاست.

بر کوهسار صعود کن و به هر دلی که در خوابِ غفلت فرو رفته است اعلام کن که دعوت‌نامه‌ای برای رسیدن به بینش و دانایی در طالعِ هر بیداری قرار دارد که چشمِ دلش به حقیقت گشوده شده است.

زیرا نورِ من که برآمده از شرحِ صدرِ الهی است، شمعی است که فروغ و درخششِ بی‌کرانش در گستره‌ی دو عالم نمی‌گنجد و فراتر از مکان و زمان است.