دیوان شمس - غزلیات

ای خواجه! تو در شناخت و توصیفِ معشوق خود دچار اشتباه شده‌ای و گمان و پیش‌بینی‌ات درباره فرجام کارِ خودت نیز بسیار سست و بی‌بنیاد بوده است.

تو در آرزوی دیدنِ زیبارویان، اراده و مقاومت خود را از دست داده‌ای و سست‌عنصر شده‌ای؛ اگر به راستی می‌توانستی جمال بی‌مثالِ آن معشوقِ حقیقی (که همچون گلنار سرخ‌گون و درخشان است) را ببینی، وضعیت تو دگرگون می‌شد.

کسانی که راهِ عشق را می‌زنند و مانعِ سالکان می‌شوند، عشق را به مرگ تشبیه کرده‌اند تا تو از ترسِ جان و بیمِ خطرات، در مسیرِ دلدادگی بلنگید و از پیشروی در این راه باز بمانی.

خوب گوش فرا ده تا من تو را غلامِ حلقه به گوشِ درگاهِ عشق کنم؛ من از سخن گفتنِ بیهوده و ادعاهای خویش در این باب، خسته و سیر شده‌ام.

به نزدِ من بیا که من از این نزدیکی و وصال خوشحالم، تا تو را در آغوش بکشم؛ چرا که از سوی تو برای من تحفه‌ای از جنسِ دلدار و عشقِ حقیقی می‌رسد.