دیوان شمس - غزلیات

اگر محبوبِ من که همچون شیری قدرتمند است، مرا بکشد، در واقع او به من سجده کرده و مرا گرامی داشته است. او از کشتنِ من لذت می‌برد و من نیز از این جان‌دادن و بلعیده شدن توسط او، بی‌نهایت ذوق‌زده می‌شوم.

ای محبوب که همچون شیر به شکارِ جان‌های عاشق می‌پردازی، پنجه‌ات را از من برمدار و مرا رها مکن. هان که من وام‌دارِ بی‌شمارِ لطف‌ها و نگاه‌های تو هستم و این دردِ عاشقی را عینِ نعمت می‌دانم.

عشقِ یار، افرادِ پخته و به کمال رسیده را به راحتی جذب و هضم می‌کند، اما من هنوز در ابتدای راهم و خام هستم؛ ای نگارِ من، من آنقدر خام و ناپخته‌ام که گویی هیچ‌گاه به کمالِ لازم برای هضم‌شدن در عشقِ تو نخواهم رسید.

ای که تو دهل‌زنی هستی که با نواختنِ دهلِ عشق، مرا به رقص می‌آوری، من همچون دهلی در اختیارِ تو هستم. مرا بنواز و بر من بکوب، چرا که من چنان به تو پیوند خورده‌ام که گویی وجودم دهلی است که تو باید آن را بنوازی.

عشقِ تو گوشِ تمامِ سرمستان و عاشقان را می‌گیرد و کشان‌کشان به سوی خود می‌برد. عشقِ تو همچون حضرتِ داوود است که در دستانش آهنِ سختِ دلِ من همچون موم نرم می‌شود.

دلِ عاشق، تمامِ دارایی و تعلقاتِ دنیویِ خود را در قمارِ عشق خرج می‌کند. زمانی که این دل از تمامِ تعلقات تهی و برهنه شد، چرخِ روزگار گنجینه‌ای از اسرارِ الهی را به او می‌بخشد.

دلِ من که انباشته از سخن بود، قصد داشت پرواز کند و از بندِ کلمات رها شود، اما پرتوِ نورِ کمالِ الهی، او را چنان خیره و حیران کرد که به لکنت افتاد و زبانش از گفتار بازماند.