دیوان شمس - غزلیات

من به وجود معشوق که در جایگاه سلیمان است دلخوشم و نیازی به حضور دیگران ندارم. زیبایی تو به قدری کامل و بی‌نقص است که نیازی به جلوه‌گری و هنرمندی‌های ظاهری نداری.

دلم به راستی و درستی در گرو مهر تو است. جانِ گران‌بهای من که همچون طلا ارزشمند است، برایم کافی است و هیچ نیازی به سکه و ثروت دنیوی ندارم.

عشق چه آتش سحرآمیزی است که همگان را مجذوب و دلباخته خود می‌کند؛ در این راه، بنده‌گی کردن از هر پادشاهی و ریاستی برایم خوش‌تر است.

دستت را از پرداختن به امور دنیوی کوتاه کن. بگذار من در این مسیرِ معنوی، تشنه‌کام و محروم از لذات دنیوی باقی بمانم و نیازی به بهره‌مندی از لذت‌های ناپایدار ندارم.

جان من از جنسِ عشق سرشته شده و تمام هستی من معدن عشق است. من همسفر عارفان و مردان راه حق هستم و دیگر تفاوت‌های ظاهری و جنسیتی برایم اهمیتی ندارد.

سایه لطف و حضور تو همیشه بر جان من گسترده است. همین سایه‌سار وجود تو برایم بس است و حتی اگر به میوه و بهره دنیوی هم نرسم، اهمیتی ندارد.

ای شمس تبریزی که جان‌بخش و پاک‌کننده جان‌ها هستی، از تو هیچ چیزی جز همین پیوند روحانی نمی‌خواهم و هیچ تقاضای دیگری ندارم.