دیوان شمس - غزلیات

حتی اگر صد سال هم از چنگِ تقدیر بگریزی و نخواهی که به پیشگاهِ حقیقت گام بگذاری، بدان که دستِ روزگار کارِ تو را نیز همچون دیگران در هم می‌پیچد و به فرجام می‌رساند.

از گریز دست بردار که عبور از دایره‌ی سرنوشت و چرخِ گردون ممکن نیست؛ چه تو شیری درنده و قدرتمند باشی و چه گاومیشی ضعیف و فرومایه.

جسمِ آدمی همچون دمل و زخمی است که بر شانه‌ی روح سوار شده؛ همان‌گونه که دمل پس از پر شدن از چرک، سرانجام با نیشتر باز می‌شود، عمرِ جسم نیز سرانجام با زخمِ مرگ به پایان می‌رسد.

چه بسیار شادمانند آنان که از باطل می‌گریزند و خود را بی‌نیاز از هرگونه چسب و وسیله‌ی مادی، به دامانِ عشقِ حق می‌سپارند.

روز و شبِ روزگار، به مانند خیاطی، پیراهنِ عمر تو را با متر اندازه می‌گیرند (و از آن می‌کاهند) و سرانجام همین روز یا شب، کارِ عمرِ تو را به پایان می‌رساند.

بیچاره انسانی که در برابرِ عشق، ناتوان و مغلوب است؛ عشق سواری تنومند و سنگین است و آدمی در این میانه، اسبی است که پشتش زخم شده و توانِ تحملِ این بار را ندارد.

خاموش باش و در این سکوتِ محض، وجودِ خودخواهانه‌ات را محو کن؛ زیرا ذات و آیینِ راستینِ عشق، نابود کردنِ منیتِ عاشقان است.