دیوان شمس - غزلیات

آتشِ عشقِ معشوق چنان سوزان است که آتش‌های معمولی در برابر آن هیچ محسوب می‌شوند؛ بدون حضور چهره‌ی دلارای او، در عالمِ زیبایی، هزاران ناخوش و نازیبایی پدید می‌آید.

ای دل، از درد عشقِ او شرحه‌شرحه شدی، پس آرام بگیر و از این درد که چون کباب در حال پختن است، لذت ببر؛ خونِ دلت که مانند شراب در جوشش است، بنوش و مستی کن.

هر لحظه گوشِ جانم را به سویی می‌کشند؛ یکی مرا به این سو می‌خواند و دیگری به آن سو. ای دل، در میانه‌ی این تضادها و کشمکش‌های روحی، آرام بگیر و شراب معرفت را جرعه‌جرعه بنوش.

هفت سیاره‌ی آسمانی بر شش جهتِ عالم حکم‌رانی می‌کنند، اما عشق چنان عظمتی دارد که این هفت سیاره را از این شش جهت بیرون رانده و از قیدِ تأثیرات آن‌ها آزاد کرده است.

گاهی چنان پرفروغ و منبعِ فیض می‌شوم که برای صد ماه (نورانیان) نور می‌بخشم، و گاهی مانند غریبه‌ای سرگردان در عشقِ یارِ ماه‌رو، در انتظار می‌مانم.

اگر کسی که حقیقتِ عشق را منکر است از آن می‌گریزد، عجیب نیست؛ همان‌گونه که کسی که چشمانش ضعیف است (اعمش)، از نورِ شدید خورشید فرار می‌کند.

شقیقه‌ی وفاداری به دلیل دوریِ شما پریشان و درهم‌ریخته است و چهره‌ی دوستی از اشک‌هایی که بر آن جاری شده، نقشی دیگر به خود گرفته است.

دل، محفل و انجمنِ شما را نمی‌یابد، پس چگونه می‌تواند صبر کند؟ و گوشِ جان، نغمه‌ساز و راهنمایِ تو را نمی‌شنود، پس چگونه جان می‌گیرد و زنده می‌شود؟