دیوان شمس - غزلیات

نگار من از باده‌ی عشق سرمست شده است، به چشمان او (که همچون نرگس نیمه‌باز و خواب‌آلود است) بنگر؛ کلام و سخن گفتن او نیز از شدت این مستی چنان آشفته و شیرین شده که زبانش به لکنت افتاده است.

او از شدت مستی به هر سو تلوتلو می‌خورد و تعادل ندارد؛ این بی تعادلی و افتادن به این سو و آن سو، نشانه‌ی اصلی کسی است که در وادیِ عشق و مستی قدم گذاشته است.

چشمانِ او برای عاشقان، مایه دردسر و بلاست؛ اما مرا از او نترسان، زیرا من چنان در عشقِ او غرق و مستم که دیگر از تهدیدها و سخت‌گیری‌های نگهبانانِ او هراسی به دل ندارم.

ای عشق، خدایا! پادشاهِ جانِ من سرمست شده است؛ برخیز و دست به زلف او بزن و او را در میان جمعِ عاشقان بکشان و به وصالش دست یاب.

هر فکر و اندیشه‌ای که در دل من خطور می‌کند، سخن از اوست؛ جانم را نثار چنین اندیشه‌ای می‌کنم و دهان آن اندیشه را (که از او سخن می‌گوید) با طلا و جواهر پر می‌کنم.

آن چهره‌ی گلگون و زیبا، آن بیانِ خوشِ بلبل‌وار و آن کرشمه‌های دلربایش، خدایا! معلوم نیست که او اکنون با چه کسی سرگرم است و توجهش به سوی کیست؟

این صورتِ زیبا تنها بهانه‌ای است برای ظهورِ او؛ حقیقتِ وجودِ او نوری الهی و آسمانی است؛ پس از این نقش و نگارِ ظاهری بگذر که جانِ او و آن روحِ متعالی‌اش بسیار دل‌انگیز است.

اوست که به زمستانِ سرد و بی روح، بهارِ نشاط می‌بخشد و شب‌های تیره را به روزِ روشن مبدل می‌کند؛ بنابراین، این جهانِ بی‌جان و افسرده، تنها به مددِ نَفَس و هستیِ اوست که زنده و پویاست.