دیوان شمس - غزلیات

زمانِ طلوعِ حقیقت و بیداریِ روحانی فرا رسیده است؛ ای مرغِ سحرخوان، با نغمه‌خوانی، ستاره‌ی ناهید (زهره) را به همراه خود به محفلِ عاشقان و مستانِ حقیقت دعوت کن.

هر کسی که شایستگی و آمادگیِ درکِ این حقیقت را دارد، بیدار کن، اما آن که در بندِ جهل است و محرمِ این اسرار نیست، او را در خوابِ غفلت رها کن تا روزِ قیامت.

سخنانِ سرّیِ دوست را به آرامی در گوشِ جانِ او زمزمه کن تا همان کسی که ظاهراً کافر است، از اعماقِ وجودش، صدها نشانه‌ی ایمان و حقیقت بیرون بریزد.

یک جلوه‌ی ناگهانی از عشقِ آن پادشاهِ حقیقی، چنان نیرویی در آسمان ایجاد می‌کند که گویی آتش به جانِ ماه می‌افتد و ارکان و پایه‌های عالمِ هستی را متزلزل و دگرگون می‌سازد.

آنجا که عنایت و لطفِ خاصِ الهی شاملِ حالِ کسی می‌شود و ولایت و بزرگی نصیبش می‌گردد، دیگر سعی و تلاشِ انسانی و دانشِ ظاهری چه جایگاهی دارد؟

آنجا که نظرِ لطفِ پروردگار بر کسی باشد، هر عملِ او به مثابه‌ی زرِ ناب ارزشمند است و گویِ مقصود، بدونِ نیاز به زحمتِ چوگان، خودبه‌خود از میدان به نفعِ او بیرون می‌آید.

شمسِ حقِ تبریزی، آن پیرِ فرزانه‌ای که هر دلی را که از عشقِ الهی بی‌بهره مانده (بی‌دل)، دوباره زنده می‌کند و پیوسته آن را به محضرِ سلطانِ حقیقی‌اش رهنمون می‌سازد.